หลินชิงเวยตวัดสายตามองเขาพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ยามนี้สนใจแล้วหรือเพคะ”
เซียวจิ่นอึกอัก “เจิ้น เจิ้นเพียงแต่…คิดว่าอย่างไรเรื่องนี้ช้าเร็วต้องได้ใช้ประโยชน์…”
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงนำตำราเกี่ยวกับเรื่องเพศศึกษาออกมาวางเบื้องหน้าเซียวจิ่น “สิ่งเหล่านี้สอนพระองค์ได้ ขั้นตอนต่างๆ ล้วนเขียนเอาไว้อย่างชัดเจน ด้วยสติปัญญาอันปราดเปรื่องของฝ่าบาทควรจะศึกษาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วกระมัง” อีกทั้งเรื่องพวกนี้แทบจะไม่ต้องเรียนรู้ เป็นความสามารถพื้นฐานของบุรุษและสตรีอยู่เดิมอยู่แล้ว เมื่อถึงเวลาที่ได้ใช้จริงๆ จะพบว่าที่เขียนไว้ในตำราล้วนเป็นความว่างเปล่า ที่ได้ผลคือความสามารถพื้นฐานของบุรุษและสตรีทั้งสองฝ่าย
เซียวจิ่นอ่านไปครู่หนึ่งก็รู้สึกราวกับมีเพลิงกองหนึ่งสุมอยู่กลางอก แตกต่างจากความโกรธขึ้งก่อนหน้านี้ และเปลวเพลิงนี้แผดเผาร่างของเขาแทบจะลุกเป็นไฟขึ้นมา เขาจดจำคำพูดของหลินชิงเวยเอาไว้ในใจ นี่ไม่ใช่สิ่งที่อุจาดตาหรืออันใด ไม่ใช่เรื่องผิดอันใด แต่เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นและทุกคนต้องมีประสบการณ์เมื่อถึงวัยอันสมควร เสด็จพ่อเสด็จแม่ในวังหลวงของเขาเป็นเยี่ยงนี้ ชาวบ้านสามัญธรรมดานอกกำแพงวังหลวงเป็นเยี่ยงนี้เช
