่นกัน เมื่อบุรุษและสตรีมีใจปฏิพัทธ์ต่อกันย่อมอยู่ร่วมกัน เช่นนี้แล้วจึงจะมีทายาทสืบสกุลต่อไปได้
กองเพลิงในใจไม่อาจมอดดับ ค่อยๆ ลุกลามไปถึงบริเวณท้องน้อยของเขา เขารู้สึกว้าวุ่นใจในชั่วขณะ รู้สึกว่าอวัยวะบางส่วนตื่นตัวขึ้นในทันใด ทำให้เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ความรู้สึกนั้นทั้งตื่นเต้นและเจ็บปวด
หลินชิงเวยรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้จึงถามขึ้นว่า “เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”
เซียวจิ่นขบฟันแน่นพยายามข่มกลั้นความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นลงไป แต่เมื่อเงยหน้าเห็นรูปโฉมโนมพรรณของหลินชิงเวย เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของบาง เส้นสายส่วนเว้าโค้งนูนที่เห็นได้ชัด พลันรู้สึกราวกับลำคอแห้งผากสองส่วน
ใบหน้าแดงเรื่อของเขาก้มต่ำ พลันผุดให้เห็นเหงื่อเย็นเม็ดละเอียด เขาละสายตาไปจากหลินชิงเวยไม่ได้ “หรือเตาอุ่นในตำหนักบรรทมวางไว้มากเกินไป ดังนั้นเจิ้นจึงรู้สึกร้อน”
หลินชิงเวยมิใช่ไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเซียวจิ่น นางเห็นแล้วแจ่มแจ้งทันใดไม่ต้องถามให้มากความ ต้องให้เซียวจิ่นสัมผัสด้วยตนเองย่อมต้องได้ผลกว่าที่นางจะพูดปากเปียกปากแฉะ
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงขอตัวออกจากที่นั่น เซียวจิ่นกำลังตกอยู่ในสภาวะประดักประเดิดจึงไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้
