ูดแล้วก็หยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดพลิกไปมาด้วยสีหน้านิ่งสนิท เริ่มแรกเซียวจิ่นยังหันหน้าไปทางอื่น แต่ในใจคิดถึงหลินชิงเวย จึงค่อยๆ ลอบหันกลับมามองทีละน้อยๆ กระทั่งมองเห็นใบหน้าของนาง
เหตุใดนางจึงมีท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น? เมื่อแรกที่เขาเริ่มอ่านตำราเหล่านี้เขารู้สึกโกรธขึ้งยากจะรับได้ แต่หลินชิงเวยเป็นเพียงสตรีนางหนึ่งกลับทำเหมือนใจเย็นและยอมรับได้
เซียวจิ่นได้แต่ลอบมองใบหน้าหลินชิงเวยอีกหลายครั้ง
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ภาพเหล่านี้นับว่าวาดได้อย่างวิจิตรบรรจงเพคะ หน้าตาของบุรุษและสตรีล้วนงดงาม ด้านข้างยังมีตัวอักษรประกอบอีกด้วย ที่สำคัญคือมีสีสัน ไหนเลยจะไม่น่าดูเพคะ?”
เซียวจิ่นประเดี๋ยวหน้าแดงประเดี๋ยวหน้าขาว “…เจ้า เจ้าช่างรู้จักชื่นชมนัก”
“นี่เป็นเรื่องระหว่างชายหญิง เรื่องธรรมดาของมนุษย์…” หลินชิงเวยทางหนึ่งพลิกเปิดตำรา อีกทางหนึ่งอธิบายให้เซียวจิ่นฟังอย่างละเอียด ลำดับแรกคือความแตกต่างระหว่างร่างกายของบุรุษและสตรี นางอธิบายตามภาพประกอบ พูดถึงหลักเหตุผลและความเป็นไปได้ นิ้วมือของนางชี้ไปที่ภาพบุรุษสตรีกับพัวพันกัน ราวกับเมื่อออกมาจากปากนางแล้วแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องถูกต้องทำนองคลองธรรมขึ้นม
