ปิดประตูดังปัง
หลินชิงเวยไม่มีกะจิตกะใจจะนอนหลับตลอดทั้งคืน ทางหนึ่งนางเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเซียวเยี่ยนในครั้งนี้ อีกทางหนึ่งกำลังไตร่ตรองว่าคืนนี้นางถูกเซียวจิ่นพบได้อย่างไร หากคิดจะเร้นกายออกไปอีกครั้งย่อมเป็นเรื่องยากแสนยาก เซียวจิ่นคาดเดาได้ว่าคืนนี้นางจะออกจากวัง?
วันรุ่งขึ้นเซียวจิ่นมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยน แม้หลินชิงเวยจะออกมาต้อนรับ แต่หลังจากเกิดเรื่องเมื่อคืนขึ้น ทั้งสองต่างมีเรื่องในใจจึงมิได้ใกล้ชิดสนิทสนมเฉกเช่นกาลก่อนอย่างเห็นได้ชัด
หลินชิงเวยพลันบังเกิดความรู้สึกว่านางไม่อาจปฏิบัติต่อเซียวจิ่นเฉกเช่นปฏิบัติต่อเด็กน้อยคนหนึ่งอีกต่อไป อยู่ร่วมกันมาเป็นเวลานานเช่นนี้ตลอดมาในใจนางเห็นเขาในยามที่เขาอยู่ในสภาพอ่อนแอเปราะบางที่สุด หลินชิงเวยเห็นเขาเป็นเช่นน้องชายคนหนึ่งโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าจะเป็นการกระทำและการพูดจา นอกจากให้ความเกียรติเขาในฐานะฮ่องเต้แล้วยังมีความรักและเอ็นดูประหนึ่งน้องชายอีกสองส่วน
ทว่ายามนี้เมื่อไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วน นับจากร่างกายของเขาหายดีเป็นต้นมาเขามีการเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่ เขากล้าต่อสู้กับไทเฮาเพื่อปกป้องนาง หรือการปกป้องนางอาจเป็น
