เพื่อนเจิ้น”
ดูแล้วนางไม่ได้ฟังผิด แต่เป็นเพราะสมองของเซียวจิ่นชักกระตุกมากกว่า
หลินชิงเวย “วันนี้เสด็จอาไม่อยู่เป็นแน่เพคะ”
เซียวจิ่นไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
หลินชิงเวยใช้หางตามองเขา “หากเสด็จอาอยู่จะยอมให้ฝ่าบาททำตัวเหลวไหลได้อย่างไรเพคะ?” ไม่ใช่นางขี้ขลาดตาขาว ต่อให้นางกล้าหาญกว่านี้ก็ไม่อาจพาเซียวจิ่นออกจากวังหลวงได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าตนเองไม่คุ้นเคยกับสิ่งแวดล้อมนอกวังหลวง ครั้งก่อนเดินเที่ยวตลาดกับเซียวเยี่ยนจึงถูกลอบสังหาร ครั้งนี้หากพบกับมือสังหารอีกนางและเซียวจิ่นล้วนไม่มีวรยุทธ์ ถึงเวลานั้นคงได้แต่ขึ้นสวรรค์ไปสวดมนต์ภาวนาให้กับพระยูไลแล้ว!
นางไม่ทำหรอก!
หลินชิงเวยพูดอีกว่า “วันนี้มีงานมากมายที่ฝ่าบาทยังไม่ได้ทำหรือไม่เพคะ อย่างเช่นยังอนุมัติฎีกาไม่หมด? เรื่องเร่งด่วนที่เหล่าขุนนางใหญ่รอฎีกาอนุมัติจากฝ่าบาท?”
เซียวจิ่นอมยิ้ม “ฎีกาที่ส่งขึ้นมาในเช้าวันนี้น้อยกว่าปกติ อีกไม่นานจะเป็นวันหยุดของขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำมากมายนักแล้ว ราชสำนักว่างเว้นที่สุดก็เป็นช่วงเวลานี้ของทุกปี เจิ้นเองก็ไม่ยกเว้น”
หลินชิงเวยเงียบขรึมแล้วเสนอความเห็น “หรือไม่ฝ่าบาทจะ
