มีอายุมากกว่านางสามปี
เซียวจิ่นเห็นหลินชิงเวยยังยืนอยู่กับที่จึงหันกลับมามอง พูดกับหลินชิงเวยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ชิงเวย เจ้าเชื่อเจิ้นสักครั้งจะเป็นไรไป?”
ไม่ใช่นางไม่เชื่อ…ช่างเถอะ นางกลัวว่าจะเกิดเรื่องแล้วจะหาความยุ่งยากให้กับตนเอง หากเซียวเยี่ยนอยู่ เขาจะทำอย่างไรนะ?
หลินชิงเวยพูดเนิบๆ “ครั้งก่อน เรื่องประหารเก้าชั่วโคตรสกุลกู้ เสด็จอาพูดกับหม่อมฉันอย่างไร ขอฝ่าบาทจดจำไว้ให้ชัดเจนเพคะ”
เซียวจิ่นมีสีหน้าเรียบเฉย “เจิ้นไม่มีทางยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นอีก เจิ้นมีกำลังปกป้องเจ้า” ต่อมาเขาเดินไปด้วยพูดไปด้วย “ฮ่องเต้ที่อาศัยอยู่แต่ในวังหลวงไม่เคยออกไปข้างนอก ไม่อาจได้ยิน ได้ฟังและสัมผัสกับไพร่ฟ้าของตนด้วยตัวเอง ใบไม้เพียงใบเดียวปิดดวงตาทำให้มองไม่เห็นภูเขาไท่ซานจะเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้อย่างไร? เจิ้นไม่ใช่เด็กเล็กๆ อีกแล้ว ช้าเร็วย่อมต้องออกไปเดินดูข้างนอก”
เขาพูดถึงขั้นนี้แล้ว ดูท่าตัดสินใจแน่วแน่ อีกทั้งไม่ต้องการให้เซ่อเจิ้งอ๋องขัดขวางเขา
แต่ทำแบบนี้…ก็ไม่จำเป็นต้องดึงนางเข้ามาเกี่ยวข้องนี่นา
หลินชิงเวยเงียบขรึม นางคิดจะปรึกษากับเขาสักหน่อย “ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ไปได้หรือไม่เพคะ?”
เซียวจิ่นก้มหน้า
