ซินหรูพยักหน้าแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็ให้นางกำนัลส่งน้ำร้อนสำหรับอาบเข้ามา หลังจากนางกำนัลออกไปแล้ว หลินชิงเวยแช่กายอยู่ในน้ำร้อนถามซินหรูว่า “วันนี้ หลิ่วผินและซูผินที่มาตำหนักฉางเหยี่ยนกลับไปแล้วหรือ?”
ซินหรูพยักหน้าอีกครั้ง “พวกนางเห็นพี่สาวไปเนิ่นนานไม่กลับมาจึงพากันกลับไปเจ้าค่ะ” เงียบไปครู่หนึ่งซินหรูพูดอีกว่า “พี่สาว ท่านกินมื้อเย็นแล้วหรือไม่เจ้าคะ?”
“ยังไม่กิน”
“เช่นนั้นข้าไปเตรียมมื้อเย็นให้พี่สาวเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยเรียกนางเอาไว้ “ไม่รีบ” นางขัดถูเนื้อตัวไปทางหนึ่งพร้อมกับพูดเบาๆ “ซินหรู ความรักระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แม้เจ้าจะไม่เข้าใจ แต่พี่สาวไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเจ้า พี่สาวชมชอบเซ่อเจิ้งอ๋อง”
ซินหรูรู้สึกมืดแปดด้านจริงๆ ทว่าขณะเดียวกันดูเหมือนกระจ่างแจ้งถึงบางสิ่งบางอย่าง “ซินหรูรู้เจ้าค่ะ พี่สาวชมชอบเซ่อเจิ้งอ๋องเป็นอย่างมากมาตลอด ชมชอบเซ่อเจิ้งอ๋องและชมชอบฝ่าบาทด้วย แต่แตกต่างกันอยู่บ้าง พี่สาวชมชอบฝ่าบาทเหมือนชมชอบซินหรูใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ “ซินหรูเฉลียวฉลาดจริงๆ”
“เช่นนั้นวันหน้าพี่สาวจะอยู่กับเซ่อเจิ้งอ๋องหรือไม่เจ้าคะ?”
“รอวันห
