หรูจะลอบทอดถอนใจแทนเซียวจิ่นอยู่บ้าง แต่นางสลัดเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว “เช่นนั้นพี่สาวอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ ข้าไปเตรียมกับข้าวให้พี่สาว”
วันรุ่งขึ้นหลินชิงเวยนอนหลับไปจนฟ้าสาง ระหว่างนั้นไม่มีใครมารบกวนนางให้ตื่นขึ้น สำหรับระยะเวลาที่ผ่านมานี้ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างยิ่ง
เมื่อวานเป็นวันต้อนรับเทพเจ้า หลังจากทุกตำหนักทำความสะอาดเรียบร้อยสิ่งที่ต้อนรับการมาถึงของฤดูหนาวก็คือหิมะตกครั้งแรก หิมะตกไม่หนักมากนัก เกล็ดหิมะร่วงตกลงมาตามสายลม ยังไม่ทันได้ครอบคลุมให้พื้นกลายเป็นชั้นสีขาวก็หยุดตกเสียแล้ว
วันนี้อากาศแจ่มใส ในที่สุดแสงตะวันก็สามารถส่องผ่านชั้นของเมฆออกมาได้ แสงสีทองเป็นสายส่องผ่านชั้นของเมฆลงมา ส่งผลให้ความชุ่มชื้นที่เหลือจากเมื่อวานค่อยๆ สลายไป
ซินหรูตื่นแต่เช้ากำลังอ่านตำราอยู่ในลานเรือน อากาศเริ่มหนาวแล้วทำให้ผู้คนเบิกบานเล็กน้อย เมื่อเห็นหลินชิงเวยเปิดประตู ซินหรูหันมายิ้มตาหยี “พี่สาวตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
หลินชิงเวยรู้สึกแปลกใจยิ่ง นางบริหารแขนขาทั้งสี่ นวดคลึงคอของตนเอง แล้วหรี่ตามองท้องฟ้าภายนอก “เช้านี้เหล่านางสนมไม่ได้มาถวายพระพรหรือ?”
ซินหรูพูดอย่างยินดี “ฝ่าบาทมีพระราชกระแสรับ
