“อีกประเดี๋ยวเปิ่นหวางเก็บกวาดที่นี่สักหน่อย หนังสือที่เจ้าต้องการอ่านเปิ่นหวางหาให้เจ้าเอง”
“ดีสิ”
นางเอียงหน้ามองเซียวเยี่ยนเก็บหนังสือที่ตกลงมาบนพื้นกลับเข้าไปที่เดิมทีละเล่ม ชั้นวางหนังสือที่ล้มเค้เก้ถูกยกขึ้นมา
ที่นี่ไม่ทิ้งร่องรอยอันใดเอาไว้ ปลายนิ้วของเขาเรียวยาวชัดเจน เมื่อหยิบจับตำราแล้วชวนมองยิ่งนัก หลินชิงเวยอยากอ่านหนังสืออะไร เขามักจะหาพบในทันที จากนั้นส่งให้นาง
ห้องสมุดแห่งนี้คนทั่วไปมิอาจเข้ามาได้ ด้วยนอกจากนางกำนัลเข้ามาทำความสะอาดแล้วล้วนไม่มารบกวนพวกเขาทั้งสองในสถานที่แห่งนี้ หลินชิงเวยรู้สึกว่าเวลาทั้งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว แค่เพียงพริบตาเดียวท้องฟ้าก็มืดลงและค่อยเข้าสู่รัตติกาล
โคมไฟด้านนอกถูกจุดให้สว่างขึ้น เซียวเยี่ยนใช้เสื้อคลุมของตนห่อร่างของหลินชิงเวยแล้วอุ้มนางขึ้นมา ฉวยโอกาสที่ท้องฟ้ามืดแล้วออกจากตำหนักซวี่หยาง เขาพลิกกายเข้าสู่เรือนของหลินชิงเวยแล้ววางนางลง
ไหนเลยจะคิดว่าคนทั้งสองยังไม่ทันได้พูดจากัน ยังอยู่ในท่วงท่ากึ่งอุ้มกึ่งโอบกอด ซินหรูพลันผลักประตูเดินเข้ามาจากด้านนอก
ไม่รู้ว่านางเข้ามาทำอันใดเช่นกัน อย่างไรนางไม่มีทางรู้ว่าหลินชิงเวยกลับมาแล้วเด็ดขา
