เซียวจิ่น “นี่เป็นค่าตอบแทนที่เจิ้นมอบให้เจ้า คฤหาสน์และร้านยาอยู่ห่างกันไม่ไกล ต่อไปเมื่อเจ้าออกจากวังไป คิดจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงย่อมต้องเปิดร้านทำการค้าอยู่ในเมืองหลวง” เขายิ้มให้ซินหรูครั้งหนึ่ง “เจิ้นรู้มาจากซินหรูว่าต่อไปเจ้าจะเปิดร้านยาสักแห่ง ดังนั้นจึงตัดสินใจโดยพลการซื้อร้านยาไว้ก่อน”
หลินชิงเวยหันมามองซินหรู ซินหรูเกาศีรษะพูดอย่างงงงวย “เอ๊ะ ข้าเคยพูดเรื่องพวกนี้หรือ? ไยข้าจึงจำไม่ได้เล่า?”
พูดจริงๆ แล้วหากหลินชิงเวยไม่รู้สึกซาบซึ้งยังยาก เซียวจิ่นคิดอ่านรอบคอบเยี่ยงนี้ กระทั่งคิดแทนนางทุกเรื่องอย่างเหมาะสม
แม้จะรอวันออกจากวัง หลินชิงเวยยังไม่ตัดสินใจว่าจะปักหลักพำนักอยู่ในเมืองหลวงหรือไม่ แต่ดีชั่วอย่างไรก็มีอสังหาริมทรัพย์ถึงสองชิ้นมิใช่หรือ
ไม่เอาก็ช่าง นางไม่ใช่คนเบาปัญญา ทำการค้ากับฮ่องเต้ย่อมต้องได้รับผลตอบแทนและไม่อาจไม่ปฏิบัติตามราชโองการได้ สิ่งไหนคุ้มกว่ากัน คนเบาปัญญายังกระจ่างแจ้งกระมัง
ช่างเถิดๆ เรื่องมาถึงขึ้นนี้แล้ว อยู่ในวังหลวงอีกสักพักก็อยู่อีกสักพัก กินดีอยู่ดีมีคนปรนนิบัติพัดวีอาจจะน่าเบื่อหน่ายไปหน่อย แต่ในเมื่อเซียวจิ่นมีความจริงใจเช่นนี้ หากนางอดกลั้นได้ก็จะอด
