บัดนี้คำพูดและการกระทำของเขาล้วนเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ราวกับเขาไม่เคยมีความรู้สึกงดงามเช่นนี้มาก่อน ในที่สุดเขาปรารถนาที่จะไปที่ใดก็ได้ไปสถานที่แห่งนั้น คิดจะทำอะไรก็ได้ทำสิ่งนั้น สายตาที่เขามองหลินชิงเวยเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนสุดจะเปรียบ ทุกอย่างถูกเขาควบคุมเอาไว้เป็นอย่างดี อยู่ในความเหมาะสม ไม่เกินไปและไม่เร่งรัด แม้สักครึ่งส่วน แต่กลับเต็มไปด้วยความเข้าใจและให้อภัย
ครั้งนี้หลินชิงเวยสามารถออกมาจากตำหนักคุนเหออย่างปลอดภัยได้ ยังต้องขอบคุณที่เซียวจิ่นมาปรากฏกายอย่างทันเวลา และเซียวจิ่นมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนด้วยตนเองทำให้ข้ารับใช้ภายในตำหนักฉางเหยี่ยนรู้สึกมีหน้ามีตาขึ้นอีกเท่าตัว จึงทุ่มเทจิตใจปรนนิบัติรับใช้อย่างเต็มที่ หลินเจาอี๋ได้รับความโปรดปราน นั่นเป็นเรื่องที่ข้ารับใช้ในวังหลวงต่างรู้ดี และวันนี้ยังได้เห็นเซียวจิ่นเข้ามาในตำหนักฉางเหยี่ยนอย่างเป็นกันเอง เหล่าข้ารับใช้ได้แต่กล่าวโทษว่าตนเองมีตาหามีแววไม่ เขาไหนเลยจะเป็นเช่นเมื่อก่อนที่ต้องนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นตลอดเวลา แม้รูปร่างจะมิได้สูงใหญ่เฉกเช่นเซ่อเจิ้งอ๋อง มีใบหน้าของบุรุษตัวน้อยที่กำลังเติบโต แต่สูงศักดิ์สง่างาม คมสันองอาจ ต่อมาจึงพบว่าไม่เพียงแต่ข้ารับใช้ในตำหนักฉางเหยี่ยนที่มองพลาดไป กระทั่งทั้งตำหนักในล้วนเป็นเช่นนี้
เซียวจิ่นนั่งอยู่ตำหนักฉางเหยี่ยนราวๆ สองถ้วยชาจึงลุกจากไป ก่อนออกไปยังได้กล่าวกับหลินชิงเว
