นเจาอี๋ พระสนม กุ้ยเฟย หรือฮองเฮา หม่อมฉันล้วนไม่ใส่ใจทั้งสิ้นเพคะ เรื่องนี้หม่อมฉันได้ทูลฝ่าบาทแต่แรกแล้วมิใช่หรือเพคะ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิ่นค่อยๆ จางลงแทนที่ด้วยความเศร้าสลดอยู่สองส่วน หลินชิงเวยพูดต่ออย่างไม่เกรงใจ “ดังนั้นฝ่าบาทเลือกคนผิดหรือไม่เพคะ? หม่อมฉันไม่เหมาะสมที่จะทำเรื่องนี้ หากฝ่าบาทยังคงยืนกรานให้หม่อมฉันทำหน้าที่นี้ หม่อมฉันต้องสร้างเรื่องวุ่นวายแน่เพคะ ขอฝ่าบาทโปรดพิจารณาเพคะ”
เซียวเยี่ยนก้มหน้าลง ดวงตาหงส์นั้นตกลงบนมือที่อยู่บนตำรา เพียงแต่ตัวอักษรในตำรานั้นยิ่งดูยิ่งพร่าเลือน เนิ่นนานเช่นนั้นเขายังอ่านไม่หมดหน้านี้ และไม่ได้พลิกไปหน้าอื่น
หลังจากหลินชิงเวยพูดจบ บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรดูเหมือนจะแข็งค้าง เซียวจิ่นเงียบงันไปอึดใจหนึ่งจึงพูดขื่นๆ ว่า “เจิ้นคิดว่า…เจ้าเข้าใจเจิ้นผิดแล้ว เจิ้นรู้ว่าทั้งหมดนี้ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เจ้าปรารถนา แต่มองไปทั่วทั้งตำหนักใน เจิ้นไม่เคยรู้จักสนิทชิดเชื้อกับนางสนมในวังทั้งหมด เจิ้นคุ้นเคยกับเจ้าเท่านั้น ตำหนักในแห่งนี้ย่อมต้องมีคนมาดูแลมิใช่หรือ?”
