หลายวันต่อมา หลินชิงเวยสงบใจลงเช่นกัน นางอยู่ในตำหนักฉางเหยี่ยนแทบจะไม่ได้ก้าวออกจากประตูตำหนัก ผิวพรรณของนางบอบบางอ่อนเยาว์ ร่องรอยทั่วเรือนกายของนางต้องใช้เวลาหลายวันจึงนับได้ว่าจางหายไปพอสมควร
ได้ยินว่าตำหนักคุนเหอไม่ใคร่สงบเท่าใดนัก เหล่าหมอหลวงทั้งหมดของสำนักหมอหลวงต้องลำบากตรากตรำทุกวันถูกไทเฮาเรียกตัวไปนับครั้งไม่ถ้วน
แม้ไทเฮาจะมีฐานะสูงศักดิ์และมีอำนาจบารมีล้นเหลือในตำหนักใน ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ และนางยังไม่ได้เข้าสู่วัยชราภาพ ด้วยนางดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แม้ไม่อาจโดดเด่นเท่าบรรดานางสนม แต่ย่อมต้องมีกลิ่นอายเฉกเช่นสตรีที่ผ่านโลกมาแล้ว แต่หลายวันนี้เมื่อไทเฮาตื่นขึ้นในตอนเช้าส่องกระจก สายตาของตนพบว่าตัวนางแก่ลงอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณของนางเปลี่ยนเป็นสีเหลืองคล้ำไม่ผุดผ่อง หางตามีรอยยับย่นของตีนกา บนแก้มของนางยังมีกระฝ้า เมื่อนางกำนัลมาสางผมให้นางในยามเช้าถึงกับพบว่าในเส้นผมของนางมีผมหงอกอยู่ไม่น้อย
เป็นไปได้อย่างไรกัน ไทเฮาแทบจะคลุ้มคลั่งในทันที นางเรียกตัวหมอหลวงมาตรวจดูอาการ
เมื่อหมอหลวงจับชีพจรพบว่าพระวรกายของไทเฮาเป็นปกติดีทุกอย่าง ไม่มีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย
แต่ไทเฮาไหนเลยจะยอมรับได้ นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หลินชิงเวยมอบให้! นางจดจำได้อย่างชัดเจน คืนนั้นหลินชิงเวยใช้เข็มเงินแทงเข้ามาที่ท้องของนางหลายเข็ม จะต้องเป็นการฝังเข็มหลายครั้งนั้นที่ทำให้นางแก่
