ลัวว่าจะทำให้ไทเฮาทรงพิโรธหรือพ่ะย่ะค่ะ”
หลินชิงเวยหยักยิ้มมุมปาก “กงกงพูดจาอันใดกัน กงกงเองมิใช่สตรี ย่อมไม่รู้ว่าการที่สตรีจะออกจากเรือนนั้นยุ่งยากปากใด ลำดับแรกต้องเลือกอาภรณ์ที่พึงใจหลายชุด อีกทั้งยังต้องสางผมประทินโฉม ไทเฮาของเจ้าใช้เวลาเตรียมตัวในเรื่องเหล่านี้เป็นเวลาหนึ่งชั่วยามในทุกๆ เช้ากระมัง ข้าใช้เวลาไปเพียงครึ่งชั่วยาม นี่มิใช่ด้วยคำนึงถึงว่าไม่ปรารถนาให้ไทเฮาทรงต้องรอนานหรอกหรือ” สีหน้าของหัวหน้าขันทีไม่น่าดูอยู่บ้าง หลินชิงเวยพูดอีกว่า “ส่วนเรื่องไทเฮาทรงพิโรธ ตรองดูแล้วต่อให้ข้าไปถึงเร็วขึ้น นางก็ยังคงพิโรธอยู่ดี ระยะนี้ภายในตำหนักในรู้กันทั่ว ตำหนักคุนเหอพายุฝนฟ้าคะนองแทบทุกวันนี่นา”
กงกงไม่อาจพูดอันใดได้อีก จึงได้แต่พูดว่า “เชิญเหนียงเหนียงเถิด”
หลังจากหลินชิงเวยออกไปกับคนของตำหนักคุนเหอ ทางด้านซินหรูได้จัดแจงคนสามกลุ่มมุ่งหน้าไปยังตำหนักซวี่หยาง ข้ารับใช้ในตำหนักฉางเหยี่ยนล้วนให้ความร่วมมืออย่างดียิ่ง หากหลินชิงเวยถูกไทเฮาเอารัดเอาเปรียบที่นั่น พวกเขาซึ่งเป็นบ่าวย่อมไม่อาจมีชีวิตที่ดีได้เช่นกัน ปรากฏว่าหลินชิงเวยคาดเอาไว้ไม่ผิด เพื่อป้องกันไม่ให้ฝ่าบาทมาช่วยนาง ไทเฮาถึงกับส่งคนมาขัดขวางคนที่ต้องการนำความไปบอกระหว่างทาง
ภายใต้การคุ้มครองของขันทีตำหนักฉางเหยี่ยน ซินหรูวิ่งไปถึงตำหนักซวี่หยางสำเร็จ นางเพิ่งจะวิ่งไปถึงลานเรือนด้านนอกตำหนักบรรทมของเซียวจิ่นก็ร้องตะโก
