นเจ้ารู้แล้วหรือไม่ว่าควรทำอย่างไร?”
ซินหรูได้รับกำลังใจจึงผงกศีรษะแรงๆ หันหน้าแล้วออกวิ่งไปข้างหน้าทันที “ข้าจะไปตำหนักซวี่หยางเชิญฝ่าบาทเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”
“นี่ กลับมา” หลินชิงเวยยื่นมือไปคว้าปกคอเสื้อด้านหลังของซินหรู หิ้วตัวนางกลับมาพร้อมกล่าวอย่างเห็นขันว่า “เจ้าไปอย่างรีบร้อนเช่นนี้ หากนางปีศาจเฒ่าเช่นไทเฮาวางแผนป้องกันเอาไว้แต่แรก ย่อมต้องส่งคนไปดักรอเจ้าระหว่างทางไปตำหนักซวี่หยางเป็นแน่ เจ้าต้องการโยนตัวเองลงไปในแหหรือ”
ซินหรู “ไอหยา เช่นนั้นควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยเดินอยู่ข้างหน้าพูดเรียบๆ ว่า “อีกประเดี๋ยวเมื่อข้าออกไปแล้ว ให้ส่งคนไปหลายๆ กลุ่ม แยกออกไปตามเส้นทางต่างๆ นางขวางทางข้างหน้าได้ แต่มิอาจขวางทางข้างหลังได้”
ซินหรูรับคำหนักแน่น “ข้าจดจำไว้แล้วเจ้าค่ะ”
เมื่อหลินชิงเวยเดินไปถึงห้องโถงหน้า นางกำนัลหลายคนของตำหนักคุนเหอเกือบจะรอไม่ไหวแล้ว หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าขันทีของตำหนักคุนเหอ มีเขาออกหน้านำพระราชเสาวนีย์ของไทเฮามาด้วยตนเอง หากหลินชิงเวยไม่ทำตาม เช่นนั้นย่อมทำให้ไทเฮาหาเหตุผลในการสร้างความลำบากใจให้กับตนเองแล้ว
เห็นหลินชิงเวยออกมา หัวหน้าขันทีผู้นั้นลุกขึ้นยืนตัวตรงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “เหนียงเหนียงออกมาได้เสียที ไทเฮาเหนียงเหนียงมีรับสั่งให้เหนียงเหนียงเข้าเฝ้า เหนียงเหนียงกลับให้ไทเฮาเหนียงเหนียงรอนานเยี่ยงนี้ ไม่เกรงก
