อาจเป็นเพราะกลางคืนไม่ทันระวัง ไปชนอะไรถูกกระมัง”
ซินหรูกระทืบเท้า “ไยท่านจึงไม่ระวังเช่นนี้ ข้าจะไปหยิบโอสถให้พี่สาวเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวย “ไม่ต้องแล้ว นวดคลึงก็หายแล้ว เจ้ากินข้าวมาแล้วหรือไม่ พวกเราสั่งตั้งโต๊ะอาหารค่ำมากินด้วยกันดีหรือไม่? ข้าหิวแล้ว”
‘ข้าหิวแล้ว’ สามคำนี้เบี่ยงเบนความสนใจของซินหรูสำเร็จ “หา ฝ่าบาทรั้งข้าให้กินข้าวที่นั่น ข้าจะไปสั่งให้พวกเขาตั้งโต๊ะเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยมองซินหรูที่วิ่งออกไปราวกับสายลม ความอบอุ่นชนิดหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นกลางใจ
