เขาหอบหายใจพูดเสียงเบา “เหตุใดจึงไม่อาจรักษาต่อได้?” น้ำเสียงแหบพร่าเฉกเช่นสายลมที่พัดผ่านป่าไผ่ ส่งผลให้หัวใจรู้สึกคันยุบยิบ
หลินชิงเวย “วิธีการใช้พลังจากชีพจรกระจายฤทธิ์ยาในร่างกายของท่าน แต่พลังลมปราณของท่านก็จะถูกถ่ายเทออกมาข้างนอกด้วยเช่นกัน ผู้ฝึกยุทธ์ล้วนตระหนักถึงความสำคัญของพลังลมปราณนี่กระมัง พลังลมปราณของท่านใกล้จะแตกดับแล้ว ย่อมต้องสูญเสียพลังวัตรไปด้วยเช่นกัน”
เซียวเยี่ยนกระจ่างแจ้ง มิน่าเล่าไทเฮาจึงพูดว่ายาชนิดนี้ปรุงมาเพื่อใช้กับผู้ฝึกยุทธ์โดยเฉพาะ ระหว่างสตรีและพลังวัตรของการฝึกยุทธ์ หากไม่ใช่ได้ครอบครองทั้งสองสิ่ง ก็ต้องสูญเสียไปทั้งสองสิ่ง จะมีผู้ใดเล่าที่ยินดีสูญเสียไปทั้งหมด?
เซียวเยี่ยนถาม “ยังมีวิธีการอื่นหรือไม่?”
หลินชิงเวยเงียบขรึมไปครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “ท่านว่าอย่างไรเล่า? ชั่วระยะเวลาสั้นๆ ข้าปรุงยาถอนพิษออกมาไม่ได้ แม้ยาชนิดนี้จะออกฤทธิ์รุนแรง ทว่าเมื่อดูจากชีพจรของท่านแล้วกลับดูไม่ออกว่ามีส่วนผสมของยาพิษร้ายแรงชนิดใดบ้าง หากเป็นการปรับสมดุลระหว่างหยินและหยางย่อมมีแต่ผลดีไม่มีผลร้ายต่อร่างกายของท่าน”
“เจ้าไปเถิด”
“จะให้ข้าหาหญิงสาวสักคนมาหรือไม่?”
“ไม่ต้อง รีบไป”
ฤทธิ์ยาซัดเข้ามาราวกับมหันตภัยอันร้ายแรง ภาพเบื้องหน้าของเซียวเยี่ยนกลายเป็นดำมืด! ความคิดของเขาเริ่มถูกบิดเบือน ทางหนึ่งคิดจะกระชากนางเข้ามาในอ้อมกอด อีกทางคิดแต่จะให้นางออกไปโดยเร็ว
เซี
