่อนไม้ทึ่มทื่อตรงหน้าแล้วอดพูดไม่ได้ว่า “เจ้าตามติดข้าเช่นนี้เพราะกลัวข้าจะกินท่านของอ๋องของเจ้าหรือไร?”
เสี่ยวฉีตอบเสียงแข็งว่า “มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องและเหนียงเหนียงล้วนเป็นคนจิตใจดี กระหม่อมเพียงแต่กลัวว่าอาจจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”
หลินชิงเวยยกมือขึ้นผลักประตูและพูดเสียงเย็นว่า “เรื่องไม่คาดฝันเพียงอย่างเดียวก็คือข้าไม่อาจถอนพิษในร่างของเขาในระยะเวลาอันสั้น จึงไม่อาจไม่ใช้ตนเองเป็นยาถอนพิษให้กับเขา” มือของนางหยุดชะงัก นางเอียงหน้ามามองเสี่ยวฉีด้วยสายตานิ่งลึก “ยังฟังคำพูดของข้าไม่แจ่มแจ้ง?”
เสี่ยวฉีเงียบงันจากนั้นพูดอย่างหัวแข็งว่า “ขอเหนียงเหนียงโปรดไตร่ตรองอีกครั้ง หากต้องทำเรื่องที่ท่านอ๋องไม่ยินยอม” ฟังแล้วดูเหมือนจงใจที่จะฉวยโอกาสนี้แทรกตัวเข้าไปใช้ประโยชน์จากตัวเซียวเยี่ยนอย่างไรอย่างนั้น
หลินชิงเวยด่าเสียงต่ำ “ยังไม่ไสหัวไปอีก”
