นอยู่หน้าประตูเห็นหลินชิงเวยออกมาล้วนไม่รู้จะทำเช่นใดดี หากหลินชิงเวยต้องการเข้าไป เขายังทำการขัดขวางได้ แต่ยามนี้คนกำลังออกมา พวกเขาจึงไม่อาจขัดขวางได้ หลังจากออกมาจากตำหนักคุนเหอ หลินชิงเวยใช้เส้นทางลัดเพื่อไปยังตำหนักซวี่หยางให้เร็วที่สุด เคราะห์ที่ดีนางเข้าออกเป็นประจำ องครักษ์ที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูจึงไม่ได้ขัดขวาง
ยามนี้ฝ่าบาทควรจะบรรทมหลับไปแล้วกระมัง ดังนั้นหลินชิงเวยจึงอ้อมผ่านสวนเพาะพันธุ์ไม้ด้านหลังตำหนักบรรทมของเซียวจิ่น แล้วใช้เส้นทางลัดมุ่งหน้าไปยังตำหนักอวี้หลิง
นางไม่รู้ว่าเซียวเยี่ยนกลับมาแล้วหรือไม่ แต่เสี่ยวฉีและเซียวเยี่ยนต่างไม่อยู่ทั้งคู่ นางยังคงต้องไปดูให้แน่ใจสักเที่ยว
ปรากฏว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในตำหนักอวี้หลิงก็เห็นเสี่ยวฉีกำลังวิ่งออกมาจากอย่างรีบร้อน เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นนางก็อดที่จะพรูลมหายใจโล่งอกไม่ได้ เขารีบพูดว่า “ท่านอ๋องต้องพิษไม่น้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ ต้องรบกวนเหนียงเหนียงยื่นมือเข้าช่วยเหลือแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าให้เขาแช่ในน้ำเย็นแล้วหรือไม่?” หลินชิงเวยถามด้วยน้ำเสียงปกติ
เสี่ยวฉีตอบ “ไม่มีประโยชน์พ่ะย่ะค่ะ พลังลมปราณของท่านอ๋องสับสน น้ำเย็นไม่อาจควบคุมได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่า…”
เขายังพูดไม่จบหลินชิงเวยได้เดินผ่านร่างของเขาไปและพูดว่า “รู้แล้ว ที่เหลือเป็นหน้าที่ของข้าเอง”
หลินชิงเวยเดินไปถึงประตูห้อง เสี่ยวฉีเดินตามไปข้างหลัง นางหันกลับมามองท
