ภายในตำหนักบรรทมจุดโคมไฟสว่าง หมัวมัวผลักประตูห้องออกแล้วยืนอยู่หน้าประตู น้อมกายพูดว่า “เชิญเซ่อเจิ้งอ๋องเพคะ”
เซียวเยี่ยนสาวเท้าเดินเข้าไป หมัวมัวปิดประตูตามหลังและถอยออกไปเช่นกัน
ในตำหนักคุนเหอเงียบสงบ
ภายในตำหนักบรรทมของไทเฮางดงามหรูหราหาใดเปรียบ ด้านในเป็นสถานที่สำหรับพักผ่อนของไทเฮา ตรงกลางมีห้องหนังสือ ด้านนอกล้วนเป็นสถานที่รับรองแขกในยามปกติของไทเฮา
ยามนี้ไทเฮากำลังนั่งอยู่บนเตียงอุ่นสีเหลืองสว่างมองเซียวเยี่ยนเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
บนร่างของนางยังคงสวมกระโปรงสีทองอ่อน อาภรณ์ชุดเดิมกับตัวที่สวมเมื่อพลบค่ำ การประทินโฉมอย่างพิถีพิถันของนางเข้ากับอาภรณ์ของนางอย่างยิ่ง ขับให้สตรีผู้นั่งอยู่บนตั่งสูงศักดิ์และสง่างามยิ่งยวด เพียงแต่เมื่อนางออกไปปรากฏตัวในงานเลี้ยง นางสวมมงกุฏจึงดูอลังการ ยามนี้เมื่อถอดมงกุฏและเครื่องประดับบนศีรษะออกแล้ว เส้นผมสีดำขลับแผ่สยายลงมาบนไหล่ เส้นผมของนางมีไข่มุกร้อยอยู่สองสามเม็ดส่ายไหวไปตามการเคลื่อนไหวของนางเบาๆ ขับให้คิ้วตาและดอกไห่ถังที่ติดอยู่บนหน้าผากยิ่งงดงามจับใจผู้คน
น่าเสียดายยิ่งนักด้วยไม่ว่าไทเฮาจะทำอย่างไร เซียวเยี่ยนกลับไม่มองนางแม้แต่แวบเดียว
ไทเฮาปรับเปลี่ยนอิริยาบถ เมื่อเห็นว่ามิอาจดึงดูดสายตาของเซียวเยี่ยน รอยยิ้มบนใบหน้าจึงอดที่จะชืดชาลงไม่ได้ นางลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เดินลงมาจากตั่งที่นั่งอยู่ “ยังคิดว่าท่านจะไม่มาเสียอีก ก
