ซินหรูพยักหน้าแรงๆ สีหน้าปรากฏให้เห็นความตื่นเต้นที่ยังไม่เลือนหาย “คนมากมายเหลือเกินเจ้าค่ะ สิ่งของที่ขายอยู่บนถนนก็มีเยอะเช่นกัน เสี่ยวฉีซื้อพุทราเชื่อมให้ข้า ทั้งเปรี้ยวและหวานเจ้าค่ะ” ซินหรูย้อนรำลึกถึงราวกับความเปรี้ยวของพุทราเชื่อมยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของนาง นางอดไม่ได้ที่จะสูดปากเข็ดฟัน ต่อมาซินหรูยื่นมือออกมาส่งสิ่งของชิ้นหนึ่งให้กับหลินชิงเวย “พี่สาว สิ่งนี้ให้ท่านเจ้าค่ะ!”
หลินชิงเวยจับจ้องสายตาเห็นในมือของซินหรูมีหน้ากากหนังมนุษย์สองชิ้น เป็นของนางเองชิ้นหนึ่ง และยื่นให้ตนเองชิ้นหนึ่ง หน้ากากหนังมนุษย์ของตนนั้นทำมาได้อย่างประณีตพิถีพิถัน หลินชิงเวยคิดว่ามีความคุ้นเคยถึงสองส่วน ต่อมาเมื่อนางรับมาแล้วคิ้วตาจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มพลางกล่าว “เจ้าไม่ยอมนอนจนดึกเพียงนี้เพื่อรอมอบของสิ่งนี้ให้กับข้า?”
“งามหรือไม่เจ้าคะ” ซินหรูถาม
หลินชิงเวยยิ้มและพยักหน้า นางเลิกคิ้วพร้อมถามอีกว่า “สวยดีอยู่หรอก เพียงแต่เมื่อเปรียบเทียบกับพี่สาวแล้ว ชัดเจนยิ่งนักว่าตัวจริงของพี่สาวชวนมองกว่าหน้ากากหนังมนุษย์นี้”
ซินหรูหัวเราะคิกออกมา ดวงตาของนางโค้งลง ดูแล้วคืนนี้นางมีความสุขจริงๆ นางเล่นหน้ากากหนังมนุษย์อีกชิ้นในมือของตนแล้วพูดว่า “คนนั้นคือพี่สาว คนนี้คือซินหรู พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเจ้าค่ะ”
ไม่ว่านี่จะเป็นของเล่นของเด็กๆ แต่หลินชิงเวยกลับพบว่านางถูกเจ้าของสิ่งนี้ทำให้ซาบซึ้งใจ ซินหรูถูก
