หลินชิงเวยไล่กลับไปนอนที่ห้อง ตัวนางเองหลังจากอาบน้ำผลัดอาภรณ์เปลี่ยนสวมชุดนอนแล้วเอนกายนอนลงบนเตียง ในมือกลับหยิบหน้ากากหนังมนุษย์ที่เลียนแบบใบหน้าของตนมาเล่นต่ออีก เล่นอย่างไรก็ไม่เบื่อหน่าย ดูเหมือนนางขาดช่วงชีวิตในวัยเด็ก ราวกับเมื่อก่อนไม่เคยเล่นอย่างไรอย่างนั้น
แต่เมื่อก่อนนางไม่เคยได้สัมผัสของเล่นพวกนี้จริงๆ
ยามดึกสงัดมีเพียงความเงียบสงบ
ซินหรูนอนหลับลึกอยู่ในห้อง
สายลมด้านนอกพัดรุนแรงขึ้น นำมาซึ่งความเหน็บหนาว หลินชิงเวยกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราและรับรู้ได้ว่าคืนนี้อาจจะฝนตก นางเห็นหน้าต่างยังไม่ได้ปิดให้สนิทจึงลุกขึ้นอย่างเกียจคร้านเพื่อไปปิดหน้าต่าง ด้วยเกรงว่าหน้าต่างในห้องของซินหรูจะไม่ได้ปิด เมื่อถึงยามดึกลมพัดแรง นางจะต้องลมเย็นได้โดยง่าย
เมื่อหลินชิงเวยเปิดประตูห้องเดินออกไปถึงห้องของซินหรูที่อยู่ด้านข้าง พบว่าหน้าต่างห้องของซินหรูเปิดอยู่ครึ่งหนึ่งจริงๆ
ยามกลางวันหลินชิงเวยคิดว่าลมพัดมาเย็นสบายยิ่งนัก ไม่มีช่วงเวลาใดอากาศดีเท่าช่วงเวลานี้อีกแล้ว ยามนี้ลมหนาวพัดมา เสื้อนอนเนื้อบางของนางพลิ้วสะบัดไปมา นางกอดแขนทั้งคู่รู้สึกหนาวเข้าไปในกระดูก
ขณะที่นางคิดจะปิดหน้าต่างแทนซินหรู ปิดจากด้านนอกก็พอแล้วจะได้ไม่ต้องไปรบกวนนิทรารมณ์ของนาง ทว่าหลินชิงเวยกลับคิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาทำหน้าที่ก่อนหน้านางก้าวหนึ่ง
เห็นเพียงเงาร่างสีดำสายหนึ่งยืนอยู่ข้างกรอบหน้าต่างห้องของซินหรู กำลังดึงปร
