ำยังเดินเป็นเพื่อนเซียวจิ่นเป็นระยะทางไกลเช่นนี้ นางเองกลับไม่รู้สึกว่ากลับมาดึกดื่นอยู่สักหน่อย ทันทีที่เข้ามาในเรือนก็เห็นซินหรูที่กลับมาแล้ว
ก่อนหน้านี้บนท้องฟ้ายังมีแสงสว่างจากพระจันทร์ ยามนี้แสงจันทร์ล้วนหลบเข้าไปในอยู่ในหมู่ก้อนเมฆ สายลมในค่ำคืนนี้พัดสูงอยู่บ้างทำให้คนรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บของฤดูสารท
ซินหรูมีท่าทีลังเลเล็กน้อย นางวิ่งมาหยุดเบื้องหน้าหลินชิงเวย “พี่สาว ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ งานเลี้ยงทางด้านไทเฮายาวนานถึงเพียงนี้หรือเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยลูบท้องของตนพูดอย่างซุกซน “ไม่ทันระวังเลยกินมากไป ดังนั้นจึงค่อยๆ เดินกลับมา” พูดแล้วก็เหลือบตามองซินหรู “เป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ออกไปนอกวังสนุกหรือไม่?”
