เสี่ยวฉีพูดด้วยสีหน้าปกติ “เหนียงเหนียงโปรดวางใจพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อม…กระหม่อมจะปกป้องคุ้มครองนางเป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”
หลินชิงเวยไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพียงแต่เดินผ่านร่างของเขาไป
เมื่อถึงเวลาไปตำหนักคุนเหอ หลินชิงเวยไปหาเซียวจิ่นจึงได้รู้จากเซียวจิ่นว่าวันนี้เซียวเยี่ยนออกจากวัง เมื่อสักครู่ที่ได้พบกับเสี่ยวฉีในตำหนักซวี่หยางด้วยเสี่ยวฉีกลับมารายงานเซียวจิ่นว่าวันนี้เซียวเยี่ยนมีเรื่องสำคัญต้องออกจากวังจึงไม่อาจอยู่ร่วมงานฉลองวันเกิดของไทเฮาได้
หลินชิงเวยและเซียวจิ่นต่างกระจ่างแจ้งแก่ใจดี ตรองดูแล้วเซียวเยี่ยนเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงการร่วมงานวันเกิดของไทเฮาจึงหาเหตุออกจากวังไป เมื่อคิดได้เช่นนี้หลินชิงเวยอดที่จะรู้สึกวางใจไม่ได้ พูดจริงๆ แล้วนางไม่ปรารถนาให้เซียวเยี่ยนปรากฏกายที่ตำหนักคุนเหอแม้แต่น้อย ดูท่าแล้วไทเฮาต้องฉลองงานวันเกิดอย่างเหน็บหนาวใจจริงๆ เสียแล้ว
เซียวจิ่นพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวก็มีเพียงชิงเวยที่ไปเป็นเพื่อนเจิ้นแล้ว เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน วางใจเถิด พวกเราไม่รั้งอยู่ในตำหนักคุนเหอเนิ่นนานนัก อย่างมากกินอาหารมื้อเย็นเสร็จ เราก็กลับมา”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “มีของอร่อยให้กิน มีสถานที่ให้เที่ยวเล่น ซ้ำยังมีฝ่าบาทหนุนหลัง มีอะไรต้องไม่วางใจเพคะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิ่นกดลึกขึ้นอีก ดวงตากระจ่างใสทอประกายคู่นั้นจับจ้องแม่นางน้อยงดงามตรงหน้า
ต่อมาหลินชิงเ
