เซียวจิ่น
เมื่อก่อนไม่มีใครถามไถ่ถึงเซียวจิ่น แต่ยามนี้เขาจะกลายเป็นก้อนแป้งหอมก้อนหนึ่งในไม่ช้าก็เร็ว
ดังนั้นบรรดาสาวงามล้วนออกมาแสดงการร่ายรำท่ามกลางสายลมที่พัดโชยผ่านส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั้งสนามหญ้า ทำให้คนดูละลานตายิ่งนัก
ในที่สุดงานเลี้ยงสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว ราวกับไทเฮาดูหญิงสาวเหล่านั้นร่ายรำจนปวดศีรษะ สีหน้าเต็มไปด้วยความอดทนอดกลั้น ต่อมาจึงลุกขึ้นออกจากงานเลี้ยงด้วยสีหน้าเย็นชา หลินชิงเวยและเซียวจิ่นออกจากที่นี่ตามหลัง งานเลี้ยงฉลองวันเกิดในครั้งนี้จึงผ่านไปอย่างจืดชืดและเงียบสงบ
ออกมาจากตำหนักคุนเหอ เซียวจิ่นจึงพูดกับหลินชิงเวยว่า “ชิงเวย เจิ้นไปส่งเจ้ากลับตำหนักฉางเหยี่ยนก่อนเถิด”
หลินชิงเวยตกตะลึง พูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ใช่หม่อมฉันควรไปส่งฝ่าบาทกลับตำหนักก่อนหรือเพคะ?”
“ให้เจิ้นไปส่งเจ้าบ้างไม่ได้หรือไร? นอกจากเจ้าจะรังเกียจที่เจิ้นไปส่งเจ้า” เซียวจิ่นพูดอย่างมีอารมณ์ขัน
หลินชิงเวยจนปัญญาจึงได้แต่เข็นเขาไปยังตำหนักฉางเหยี่ยนก่อน นางแจ่มแจ้งในความคิดของเซียวจิ่น หากมิใช่ด้วยนำนางกำนัลและขันทีของตำหนักซวี่หยางมาด้วยมากมายเช่นนี้ ส่งนางกลับไปก่อนจึงจะปลอดภัยสักหน่อย หลินชิงเวยจึงมิได้ปฏิเสธ
