วปีนขึ้นไปบนหลังม้าด้วยตนเอง แรกเริ่มล้มเหลวหลายครั้ง หลินชิงเวยยังไม่ทันได้เริ่มขี่ม้าก็แทบจะตกลงมาอยู่แล้ว ทั้งที่ม้าสีขาวตัวนั้นอ่อนโยนอย่างที่สุดไม่ได้ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวใดๆ อย่างมากเมื่อหลินชิงเวยดึงรั้งทำให้มันเจ็บมันก็แค่สะบัดหางแล้วส่งเสียงฟึดฟัดสองครั้ง
แม้หลินชิงเวยจะไม่เคยขี่ม้าเพียงลำพัง แต่ดีชั่วอย่างไรก็เคยนั่งบนหลังม้าสองหน ถือได้ว่ามีประสบการณ์เล็กน้อย ดังนั้นหลังจากล้มเหลวอยู่หลายครั้งนางพยายามใหม่จนขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังม้าได้สำเร็จในที่สุด ในมือของนางกุมสายบังเหียนเอาไว้ ม้าสีขาวพานางเดินวนไปรอบๆ ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะออกวิ่งไปหรือหยุดลงควรทำอย่างไร
เซียวจิ่นเห็นแล้วจึงอดจะร้อนใจไม่ได้ “เสด็จอา ท่านไปช่วยนางสักหน่อยเถิด”
เซียวเยี่ยนจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหาหลินชิงเวย จากมุมที่เซียวจิ่นนั่งอยู่เห็นเซียวเยี่ยนยืนอยู่ข้างม้าสีขาว หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองหน้าเซียวเยี่ยน และเซียวเยี่ยนกำลังพูดกับนางเนิบๆ พร้อมกับสาธิตให้ดู หลินชิงเวยบังคับให้ม้าเดินไปหลายก้าว หนีบท้องม้าให้มันเพิ่มความเร็วขึ้น และใช้แรงที่ขาและเอวควบคุมทิศทางของม้า เมื่อต้องการให้มันหยุดต้องดึงสายบังเหียนกลับมาเพื่อสื่อสารความคิดของตนเอง
ดูท่าแล้วหลินชิงเวยและม้าของนางร่วมมือกันได้ไม่เลวทีเดียว ส่วนเซียวเยี่ยนเองได้ให้การชี้แนะได้ตรงจุดยิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิ่นจางหายไป เขาไม่อยากทำเช่นนี้เลย
ทว่าเขายัง
