หลินชิงเวยตะลึงงัน “ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ล้วนเพื่อเป็นการปูทางให้กับฝ่าบาททั้งสิ้นเพคะ เสด็จอามิใช่คำนึงถึงพระองค์เสมอมิใช่หรือเพคะ หากมีคนเจตนาเยินยอชื่อเสียงของเสด็จอาข้างนอกวัง เพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฝ่าบาทและเสด็จอา ย่อมเป็นโอกาสให้คนที่มีใจคิดคดเข้ามาแทรกได้เพคะ”
เซียวจิ่น “มีคนส่วนหนึ่งในราชสำนักหวั่นเกรงว่าต่อไปเสด็จอาจะไม่ยินยอมคืนอำนาจให้กับเจิ้น ยังมีคนอีกส่วนหนึ่งเกรงกลัวว่าเสด็จอาจะมีศักดิ์ฐานะและอำนาจมากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนอีกส่วนหนึ่งปรารถนาให้ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรไม่ใช่เจิ้น พวกเขาปรารถนาให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจิ้นและเสด็จอาแตกหัก มีเพียงเจ้าแล้วชิงเวยที่ปรารถนาให้พวกเราดีต่อกัน” เซียวจิ่นพยักหน้า “เจิ้นเข้าใจ เรื่องเหล่านี้เจิ้นล้วนเข้าใจทั้งสิ้น” ความรู้สึกโดดเดี่ยวบนใบหน้าของเขากดลึกขึ้น เขายิ้มบางๆ ให้หลินชิงเวยและพูดอีกว่า “ชิงเวย เจ้าวางใจเถิด เจิ้นได้สั่งให้คนเตรียมอาหารมื้อค่ำให้เสด็จอาแล้ว รอให้เจ้ากินเสร็จแล้วก็ส่งไปให้เขา เสด็จอาช่วยเหลือเจิ้นมากมายถึงเพียงนั้น เจิ้นย่อมทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาต้องหิ้วท้องหิวหรอก”
หลินชิงเวยเริ่มขยับตะเกียบคีบกับข้าวให้เซียวจิ่น ตนเองกินไปพร้อมกับพูดกับเซียวจิ่นด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “หรือฝ่าบาทแจ่มแจ้งดีว่าหม่อมฉันเป็นเจาอี๋คนหนึ่งของฝ่าบาท ไปอยู่ข้างกายเซ่อเจิ้งอ๋องมากนักเป็นเรื่องไม่ค่อยเหมาะส
