นนะ?
ต่อมาเมื่อทำแผลเสร็จ เซียวเยี่ยนให้หลินชิงเวยนั่งพัก ส่วนตนเองหยิบอาหารนกไปเลี้ยงนกพิราบ หลินชิงเวยนั่งอยู่บนพื้นรวบรวมเทียนไขทั้งหมดที่อยู่บนพื้นเรียงเป็นตัวอักษร S อีกประเดี๋ยวเรียงเป็นตัวอักษร B …
เซียวเยี่ยนให้อาหารพิราบเรียบร้อยแล้วจึงถามขึ้นว่า “วันนี้เจ้าให้เปิ่นหวางมาที่นี่ ต้องการทำอะไร?”
หลินชิงเวย “อ้อ ถูกต้อง ยังมีเรื่องสำคัญที่ยังไม่ได้ทำ” นางพูดแล้วก็รื้อค้นล่วมยาของตน อีกทางหนึ่งพูดกับเซียวเยี่ยน “ท่านไปเลือกนกพิราบที่ท่านคิดว่าเข้าตาที่สุดมาสองตัว จำทิศทางได้ดีที่สุด ความจำดีที่สุด สองตัวที่ปีกใหญ่ที่สุด”
เซียวเยี่ยนไม่ถามอะไรให้มากความเช่นกัน เขาตรงไปเลือกนกพิราบกลางสนามหญ้าครู่หนึ่ง เขาคัดเลือกนกพิราบที่โดดเด่นที่สุดสองตัวตามเงื่อนไขของหลินชิงเวย นกพิราบในมือของเขามีท่าทีเชื่อฟังอย่างยิ่งยวด ไม่แม้แต่จะดิ้นรนต่อสู้สักนิด เขาวางนกพิราบสองตัวลงเบื้องหน้าหลินชิงเวย
หลินชิงเวยหยิบขวดกระเบื้องบรรจุเลือดออกมาขวดหนึ่ง ข้างในมีของเหลวสีดำจางๆ อยู่ มีแมงมุมขนาดใหญ่กว่าเห็บเล็กน้อยแช่อยู่ในน้ำยานั้น
เซียวเยี่ยนขมวดคิ้วถามว่า “นี่คืออะไร?”
หลินชิงเวย “นี่เป็นเลือดพิษที่ดึงออกมาจากร่างกายของเซี่ยนอ๋องครั้งที่แล้ว ข้านำมาเพาะเอาไว้พักหนึ่ง จึงเลี้ยงแม่หนอนกู่ออกมาได้สองตัว”
เซียวเยี่ยนเลิกคิ้ว “แม่หนอนกู่? เปิ่นหวางจดจำได้ว่าลูกหนอนกู่และแม่หนอนกู่อยู่เป็นคู่ หากแยกจากกัน
