แล้วต่างฝ่ายไม่อาจมีชีวิตรอดต่อไปได้”
“นั่นคือในสถานการณ์โดยทั่วไป ถ้าหากแม่หนอนกู่กลืนกินลูกหนอนกู่ นั่นก็ต้องเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ยื่นปลายนิ้วออกมา” นางทางหนึ่งพูด อีกทางหนึ่งหยิบใบมีดบางๆ คมกริบออกมา เซียวเยี่ยนยื่นนิ้วมือออกมา นางกรีดใบมีดลงบนปลายนิ้วของเขาเบาๆ ครั้งหนึ่ง เลือดหยดหนึ่งหยดลงในขวดกระเบื้อง หลินชิงเวยกรีดเลือดของตนออกมาหยดหนึ่งใส่ลงไปผสมผสานในขวดกระเบื้องเช่นกัน
แมงมุมทั้งสองตัวดูดเลือดของนางและเซียวเยี่ยน รอจนพวกมันกินเลือดจนอิ่ม หลินชิงเวยจึงใช้ใบมีดยื่นเข้าไป แมงมุมตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งคลานขึ้นมาบนใบมีดจึงถูกหลินชิงเวยยื่นไปถึงข้างๆ ขาของนกพิราบ
เซียวเยี่ยนแหวกขนนกบริเวณข้างเท้าของนกพิราบออก เขาเห็นหลินชิงเวยใช้ใบมีดนั้นกรีดลงบนข้างเท้าของนกพิราบให้เกิดบาดแผลอย่างรวดเร็ว นกพิราบยังไม่ทันได้รู้สึกเจ็บปวดตัวอ่อนของแมงมุมก็ถูกหลินชิงเวยส่งเข้าไปในผิวเนื้อของมันแล้ว นกพิราบรู้สึกเจ็บปวดในเวลาต่อมาจึงดิ้นรนเบาๆ หลินชิงเวยใช้ผ้าพันแผลให้มัน
นกพิราบอีกตัวหนึ่งก็เช่นเดียวกัน
นกพิราบทั้งสองตัวยืนโยกไปเยกมาอยู่บนพื้น ตรองดูแล้วพวกมันน่าจะไม่สบายตัวนัก มันกระพือปีกของตน หลินชิงเวยจึงนำพวกมันมายืนบนกระโปรงของตนเองแล้วเอามือลูบขนของพวกมันเพื่อปลอบโยน
เซียวเยี่ยนอยู่ข้างๆ โดยไม่ส่งเสียง
หลินชิงเวยเอ่ยขึ้นว่า “หวังว่าพวกมันจะมีชีวิตรอด” นางให้เซียวเยี่ยนไปหยิบอาหารนกมากำหนึ่ง แล้วใ
