เขาไม่ขยับจริงๆ นิ้วมือของหลินชิงเวยค่อยๆ คืบคลานขึ้นไปบนใบหน้าของเขาเพื่อลูบคลำโครงหน้า รูปหน้าของเขาเย็นชาเสมือนสีหน้าของเขาอย่างไรอย่างนั้น คิ้วนั้นเรียวยาวอย่างยิ่ง สันจมูกสูงโด่ง สันจมูกของเขายุบลงไปเล็กน้อยแล้วสูงขึ้นอีก ขึ้นรูปชัดเจน ปลายนิ้วของนางหยุดอยู่บนริมฝีปากของเขาในที่สุด ลมหายใจบางเบา อุณหภูมิบนริมฝีปากนั้นอบอุ่นและชุ่มชื้น
นางยินดีเหลือเกินที่เขามาทันเวลา ความรู้สึกของมนุษย์เราย่อมต้องสั่งสมผ่านเวลาอันยาวนานจึงจะตกผลึกในหัวใจ เมื่อถึงเวลาสำคัญก็จะระเบิดออกมาเอง ไม่ว่าพวกเขาจะปิดบังอำพรางไว้อย่างดีแล้วก็ตาม ทว่ายังคงเห็นร่องรอยของความอ่อนโยนเล็กๆ น้อยๆ และนางไม่คิดจะปิดบัง
หลินชิงเวยพยายามที่จะใกล้ชิดขึ้นอีกเล็กน้อย นางพูดยิ้มๆ ว่า “ท่านกอดแน่นอีกหน่อยได้หรือไม่ ในป่าค่อนข้างหนาว” หน้าผากของนางแตะอยู่กับคางของเขาและพูดเสียงต่ำ “หากว่าต่อไปท่านไม่เห็นข้าอีกแล้ว ท่านจะเป็นทุกข์หรือไม่”
เซียวเยี่ยนเงียบงันราวกับเป็นมนุษย์ท่อนไม้
ริมฝีปากของหลินชิงเวยหยักยิ้ม หากมองเห็นย่อมเป็นความอ่อนโยนอย่างที่สุด นางไม่เคยจินตนาการว่าตนเองจะมีด้านที่อ่อนโยนเช่นนี้เช่นกัน
“หืม จะเป็นทุกข์หรือไม่?”
ฝ่ามือใหญ่ที่แตะอยู่บริเวณบั้นเอวกระชับแน่นขึ้นโดยปราศจากวาจา ราวกับการกระทำเป็นคำตอบที่บอกกับนาง
หลินชิงเวยก้มหน้าคลี่ยิ้มบางๆ และถามว่า “เซียวเยี่ยน เมื่อสักครู่ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้า หา
