กข้าถูกเสือตัวนั้นกินไปแล้ว ท่านจะทำอย่างไร?”
เนิ่นนาน เสียงทุ้มต่ำของเซียวเยี่ยนจึงดังออกจากลำคอ “ให้นางไม่เหลือแม้แต่ศพและกระดูก”
หลินชิงเวยไม่รู้ว่าคำว่านางที่เขาเอ่ยถึงคือมัน แต่นางพึงพอใจกับคำตอบนี้ยิ่งนัก แขนของนางโอบไปรอบคอของเซียวเยี่ยนแล้วค่อยๆ แนบร่างของตนลงไป รับรู้ได้ถึงลมหายใจและริมฝีปากอันอบอุ่นของเขา
หลินชิงเวยรับรู้ได้ว่าขอเพียงนางเข้าใกล้ไปอีกนิด มือที่อยู่บนช่วงเอวของนางก็จะผลักไสนางออกไป
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยสัมผัสลงบนลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงของเซียวเยี่ยนเบาๆ พร้อมกับพูดเสียงเบาข้างหูเขาว่า “ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนมีเหตุผลคนหนึ่ง ข้ารู้ดี ดังนั้นท่านไม่ต้องตอบข้า ขอเพียงท่านกอดข้าเอาไว้โดยไม่ต้องขยับก็พอ หลังจากออกไปจากที่นี่แล้วพวกเราก็ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น…ได้หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนพูดเสียงต่ำ “ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่านี่เป็นเรื่องไม่สมควร ไยต้องหลอกตัวเอง…”
นางไม่เคยหลอกตัวเองมาก่อน
นางเพียงแต่ชอบคนคนหนึ่ง จากนั้นก็ไม่อาจถอนตัวได้อีกเลย
หลินชิงเวยไม่ยอมให้เซียวเยี่ยนพูดต่อ เพราะนางประกบปิดริมฝีปากของเซียวเยี่ยน กลิ่นหอมจรุงของสาวน้อยกำจายออกมาส่งผลให้เซียวเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตนเอง
ลมหายใจของพวกเขาพัวพันกัน เสียดสีกันแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอันร้อนระอุ
หลินชิงเวยเพียงแต่จุมพิตเขา บดเบียดริมฝีปากของเขาเบาๆ ปลายลิ้นเล็กนั้นกวาดผ่านไรฟัน
