ลินชิงเวยจึงดึงมันลงไปทางด้านข้าง ปรากฏให้เห็นกระดูกไหปลาร้างดงามบนเสื้อชั้นในและหัวไหล่ทั้งคู่ บนไหล่นั้นมีบาดแผลจริงๆ ผิวขาวเนียนของหัวไหล่เดิมทีขาวราวกับจะคั้นน้ำได้นั้นทั้งบวมเป่งและแดงเถือก ผิวของนางถลอก แขนของหลินชิงเวยมีเลือดไหลออกมาอีก มือทั้งคู่จึงไม่ถนัดนัก อาภรณ์ชั้นนอกที่เปิดเพียงครึ่งๆ กลางๆ นั้นรั้งติดอยู่บนหัวไหล่ของนาง ทำให้นางไม่อาจปลดต่อไปได้ ได้แต่มองเซียวเยี่ยนและพูดว่า “ยังจะตะลึงอะไรกันอยู่เล่า ยังไม่ช่วยข้าอีก”
“…” เซียวเยี่ยนยื่นมือออกมาปลดอาภรณ์บนหัวไหล่ของนางออก ท้องนิ้วเป็นไตแข็งๆเล็กน้อยนั้นสัมผัสกับผิวของนาง ทำให้รู้สึกคันยุบยิบอยู่บ้าง
