นชิงเวยซบกายอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยน ไม่มีผู้ใดพูดจา ภายในป่าแห่งนั้นเงียบสงัดในชั่วพริบตา
ต่อมาหลินชิงเวยจึงสูดหายใจเข้าลึกสองครั้ง เซียวเยี่ยนมองแขนทั้งสองข้างของนางล้วนมีร่องรอยบาดแผลสองแห่ง มีเลือดไหลซึมออกมา คิ้วยาวที่พาดเฉียงขึ้นหาเชิงผมทั้งคู่ของเขาขมวดมุ่นเล็กน้อย หลินชิงเวยมองบาดแผลของตนตามสายตาของเขาแล้วเพิ่งจะรับรู้ถึงความเจ็บปวด
เซียวเยี่ยนยังไม่ทันได้แตะต้องนางก็เริ่มสูดปาก ใบหน้าเล็กๆ นั้นเปรอะเปื้อนเล็กน้อย ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายวิบวับราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า
รอบด้านมืดสนิทด้วยฟ้ามืดแล้ว มืดเสียจนหลินชิงเวยเกือบจะมองสีหน้าท่าทางของเซียวเยี่ยนได้ไม่ชัดเจน
นางยื่นมือออกไปลูบไล้บนใบหน้าของเซียวเยี่ยน เมื่อปลายนิ้วอันเย็นเยียบสัมผัสปลายคางของเขา ร่างของเซียวเยี่ยนพลันหยุดชะงักแล้วจะผละออกในนาทีถัดมา
หลินชิงเวย “เซียวเยี่ยน ท่านอย่าขยับ”
