ากับต้นไม้
การเคลื่อนไหวของมันแปรเปลี่ยนเป็นเชื่องช้าลงเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้
หลินชิงเวยประเมินในใจ หากไม่ให้เสือตัวนี้ชนเข้าต้นไม้สักหลายหน ชนให้เวียนหัวตาลายไปเลย ตนเองยังแยกทิศไม่ถูกในยามนี้
หัวใจของหลินชิงเวยเต้นระรัวอย่างน่ากลัว นางรู้สึกว่าเลือดในกายล้วนจ่อมจมอยู่บนขาทั้งคู่ มือทั้งคู่ของนางเย็นเยียบ
เสือตัวนั้นไม่มีจิตใต้สำนึกเฉกเช่นมนุษย์เรา มันบาดเจ็บและไม่รู้ว่าหลินชิงเวยกำลังคิดอะไรอยู่เช่นกัน มันรู้เพียงแต่ว่ามันต้องการกินเนื้อ หลินชิงเวยก็คือเนื้อชิ้นงามอ่อนนุ่มสดใหม่ชิ้นนั้น มันรวบรวมสติ แล้วกระโจนเข้าหาหลินชิงเวยอีกครั้ง
หลินชิงเวยไม่ทันได้ระวังว่าใต้ฝ่าเท้าที่นางยืนอยู่มีตะไคร่น้ำขึ้นอยู่มากมาย นางยืนได้อย่างไม่มั่นคงนักบนพื้นลื่นเพียงนั้น เมื่อเสือตัวนั้นวิ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่ กิ่งไม้และใบไม้บางส่วนร่วงหล่นลงมา ทำให้พื้นดินไม่เสมอกัน หลินชิงเวยกำลังคิดจะหลบหลีกกลับคิดไม่ถึงว่านางจะเหยียบลงบนกิ่งไม้นั้นทำให้ขาพลิกทันที ความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นส่งผ่านเข้ามาในประสาทสัมผัส ร่างของนางสูญเสียสมดุลล้มลงบนพื้น
เสือตัวใหญ่หันกลับมาฉีกปากของมัน เขี้ยวของมันแหลมคม น้ำลายหยุดติ๋งๆ ราวกับมันคำรามเสียงของชัยชนะออกมา นาทีถัดมามันไม่เสียเวลาที่จะกระโจนเข้ามาพร้อมกับยื่นกรงเล็บตะปบลงบนแขนเรียวเล็กของหลินชิงเวย
เมื่อกรงเล็บอันแหลมคมนั้นฝังลงบนผิวเนื้อของหลินชิงเวย ความเจ็บปวดราวกับกระ
