ไม่ได้ว่า “ครั้งหน้ายามกลางวัน จะต้องเข้าไปดูสักหน่อย ข้ารู้สึกว่าข้างในมีของล้ำค่า”
อึดใจหนึ่งเสียงของเซียวเยี่ยนพูดขึ้นเรียบๆ ว่า “หากเจ้าจะเข้าไป ต้องพาคนเข้าไปด้วยคนหนึ่ง”
หลินชิงเวยแตะคางของตน พูดทั้งหรี่ตาว่า “หากข้าให้ท่านเข้าไปกับข้าเล่า ท่านยินดีหรือไม่?”
เซียวเยี่ยน “เรียกเซียวฉีเถิด”
“ไม่ได้เรื่อง”
ยามกลางวันซินหรูเที่ยวเล่นสนุกกับเสี่ยวฉีจนลืมหลินชิงเวยไปเสียสนิท กระทั่งหลินชิงเวยกลับเข้ามาในยามกลางคืน นางได้แต่ยอมรับผิดด้วยรู้สึกผิดในใจยิ่งยวด
หลินชิงเวยลูบศีรษะของนาง “ไม่โทษเจ้า ความจำของเจ้าไม่ดีนี่นา หากจะโทษก็ต้องโทษสุนัขรับใช้เสี่ยวฉี ช่างเจ้าเล่ห์นัก” หลินชิงเวยถามพร้อมรอยยิ้มยิบหยี “วันนี้พวกเจ้าไปเที่ยวเล่นที่ไหนมาเล่า?”
ซินหรูพูดอย่างเบิกบานใจ “ดูเสี่ยวฉีเลี้ยงสัตว์พวกนั้นเจ้าค่ะ ยังมีอีก ยังมีอีก เขาไปเก็บเห็ดใต้ต้นไม้มากมายเป็นเพื่อนข้าเจ้าค่ะ”
“จริงสิ” หลินชิงเวย “เห็ดมากมายเช่นนั้น สามารถนำมาจัดอาหารงานเลี้ยงเห็ดได้นี่นา อีกประเดี๋ยวเจ้าไปเรียกแม่ครัวปรุงออกมา ส่งไปให้เสี่ยวฉีกินก่อนเถิด เขาจะต้องดีใจมากเป็นแน่”
ซินหรูหัวเราะฮิๆ “ข้าคิดเช่นนี้เหมือนกันเจ้าค่ะ เห็ดพวกนั้นนำมาทำอาหารอะไรดีเจ้าคะ พี่สาว ถึงเวลานั้นท่านต้องลองชิมด้วยนะเจ้าคะ”
หลินชิงเวย “ไม่แล้ว ข้าและเจ้าล้วนแพ้เห็ดทั้งคู่ มีเพียงเสี่ยวฉีที่กินได้คนเดียว”
“แพ้หรือเจ้าคะ? เหตุใดข้าไม่รู้เรื่อง
