เล่า?” ซินหรูถาม
หลินชิงเวยพูดเสียงหนัก “เจ้าความจำไม่ดี เจ้าดูสิเจ้าลืมอีกแล้ว”
ดังนั้นซินหรูจึงนำเห็ดที่ปรุงเสร็จแล้วส่งมาให้เสี่ยวฉีกินในวันถัดไป ยามบ่ายซินหรูวิ่งกลับมาอย่างร้อนใจพูดกับหลินชิงเวยว่า “แย่แล้ว แย่แล้ว เสี่ยวฉีทั้งท้องร่วงและอาเจียนเจ้าค่ะ ดูเหมือนจะต้องพิษ!”
หลินชิงเวยแค่นหัวเราะเสียงเย็น “หรือนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรได้รับ?”
หลังจากไปสวนไป่โซ่วมาครั้งหนึ่ง หลินชิงเวยก็ไปถี่ขึ้น ยังมีสาเหตุอันใดอีกเล่า นางต้องไปให้อาหารและฝึกนกพิราบเหล่านั้น หากกล่าวว่าครั้งแรกนางไปอย่างไม่เต็มใจ เช่นนั้นครั้งต่อมานางไปด้วยความยินดียิ่ง ผู้ใดใช้ให้นางคิดว่าให้เซียวเยี่ยนเป็นเจ้านายฝ่ายบุรุษของพิราบเหล่านั้น และนางเป็นเจ้านายฝ่ายสตรี เป็นเรื่องที่ไม่เลวเรื่องหนึ่งทีเดียว ด้วยเหตุนี้นางจึงตั้งอกตั้งใจฝึกพวกมัน
เวลาผ่านไปช่วงหนึ่ง เหล่าลูกนกพิราบเติบโตขึ้นเล็กน้อย ปีกของพวกมันเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้น พวกมันบินอยู่กลางอากาศ หลินชิงเวยได้ยินเสียงกระพือปีกของพวกมัน หลินชิงเวยค่อนข้างคุ้นชินและจดจำได้ถึงสัญญาณเสียงที่เซียวเยี่ยนผิวปากและสัญญาณมือที่แฝงความหมายต่างๆ ฝูงนกพิราบยอมรับนางเป็นเจ้านายของพวกมันและให้ความร่วมมืออย่างดียิ่ง
พวกมันบินอยู่กลางอากาศ ไม่บินอยู่เพียงบนสนามหญ้าและต้นไม้อีกต่อไป พวกมันบินไกลขึ้นเรื่อยๆ หลินชิงเวยควบคุมให้พวกมันบินกลับมาที่นี่ในยามพระอาทิตย์ตกไม่ว่าพวกมันจะบิ
