นไปถึงที่ใด ทั้งหมดล้วนบินกลับมาอย่างราบรื่นปลอดภัย
เริ่มแรกพวกมันบินไปเป็นฝูง แต่ต่อมาหลินชิงเวยปล่อยพวกมันบินขึ้นไปโดยแยกทิศทาง ดูว่าพวกมันจะหาทางกลับบ้านได้หรือไม่
เพียงแต่นกพิราบจำนวนห้าสิบตัวที่มีแต่เดิม เมื่อฝึกถึงสุดท้ายเหลือไม่ถึงสี่สิบตัว ดูแล้วเซียวเยี่ยนคาดเดาได้แต่แรกถึงผลลัพธ์นี้ จึงมอบนกพิราบในจำนวนที่แม่นยำให้กับนาง
หลินชิงเวยคิดในใจ ต่อให้พิราบสื่อสารเหล่านี้เก่งกาจกว่านี้ บินได้ไกลกว่านี้ก็ไม่อาจบินไปสุดขอบฟ้า และประโยชน์ของพวกมันคือนำมาส่งสาร อาศัยตำแหน่งทิศทางที่แม่นยำ หากให้พวกมันส่งสารไปให้พวกของมันในสถานที่อีกแห่งหนึ่ง หรือคนที่พวกมันไม่รู้จัก ย่อมมีความยากลำบากอยู่ในนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะมีวิธีอีกวิธีหนึ่งที่ให้พวกมันอาศัยสัญชาตญาณของพวกมันส่งสารไปถึงมือของอีกฝ่ายได้สำเร็จ?
หลินชิงเวยไม่คาดหวังให้มันมีท่าทางเช่นนี้ต่อทุกคน อย่างน้อยในวันหน้าหากมีความจำเป็นขึ้นมา นางและเซียวเยี่ยนไม่ได้อยู่ในสถานที่แห่งเดียวกันก็สามารถส่งสารผ่านพิราบสื่อสารนี้ถึงกันและกันได้
นางและเซียวเยี่ยนเป็นเจ้านายของพวกมัน ขอเพียงสามารถเพิ่มพูนความสามารถในการรับรู้ของพวกมันได้
นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้ไม่ได้ ดังนั้นหลินชิงเวยจึงตกผลึกความคิดเช่นนี้ ด้วยก่อนหน้านี้ยามว่างนางอ่านหนังสือในห้องสมุดมาไม่น้อย สิ่งที่นางสนใจที่สุดก็คือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับพ่อมดหมอผีโบราณของหนานเจียง นางโชค
