ดีที่ค้นหาตำราได้หลายเล่ม
ในนั้นบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับแม่หนอนกู่ส่วนหนึ่ง แม่หนอนกู่และลูกหนอนแบ่งเข้าสู่ร่างกายของคนสองคน ทำให้ชีวิตของคนทั้งสองเชื่อมโยงต่อกัน หัวใจเชื่อมโยงต่อกัน หากมีวันหนึ่งคนหนึ่งตายไป หนอนกู่ที่อยู่ในร่างกายก็จะกลายเป็นยาพิษให้อีกคนหนึ่งตายตามไปเช่นกัน
ตรองดูแล้วพิษที่เซียวอี้ได้รับก่อนหน้านั้น ก็คือพิษของแม่หนอนกู่
หนอนกู่แม่ลูกมีวิธีชอนไชเข้าสู่ร่างกายได้อีกวิธีหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตที่เชื่อมติดกัน แต่ให้แม่หนอนกู่กินลูกหนอนกู่ ดื่มเลือดของอีกฝ่ายเข้าสู่ร่างกายของอีกคนหนึ่ง เช่นนี้แล้วก็จะไม่เป็นตายร่วมกัน ความรู้สึกและความเชื่อมโยงก็จะลดน้อยลงมาก แต่ไม่ว่าจะลดน้อยลงอย่างไรสำหรับนกพิราบก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว
ประจวบเหมาะกับหลินชิงเวยได้นำพิษของแม่หนอนกู่ที่นางกรีดออกมาจากร่างกายของเซียวอี้มาเพาะเลี้ยงเอาไว้ นางใช้แมงมุมชนิดที่เล็กที่สุดมาเป็นร่างยืม
ดังนั้นบ่ายวันนี้หลินชิงเวยจึงสะพายล่วมยาของตนเองไปสวนไป่โซ่ว นางให้เสี่ยวฉีไปบอกความกับเซียวเยี่ยน ให้เขามาสวนไป่โซ่วสักเที่ยวหลังเสร็จงาน
ทว่าไทเฮาล่วงรู้เรื่องที่หลินชิงเวยมักจะไปสวนไป่โซ่วเป็นนิจ ด้วยบางครั้งกระทั่งเซียวเยี่ยนก็ต้องไปที่นั่น ไทเฮาไหนเลยจะไม่ทรงกริ้วเล่า
นางบันดาลโทสะอยู่ในตำหนักบรรทมของตนอย่างเดือดดาล
“สวนไป่โซ่ว สวนไป่โซ่ว เขาถึงกับพาคนชั้นต่ำผู้นั้นไปนัดพบกันที่สวนไป่โซ่ว!” ไทเฮาจะไม
