ะกายปนเปความคมปลาบหลายส่วน ลิงที่อยู่บนชิงช้าหวายดูเหมือนจะกลัวเขาอย่างมาก เมื่อเห็นเขามาก็หลบไปอย่างไม่เห็นเงา ดอกเฉียงเวยบนกำแพงเบ่งบานท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดง
ราวกับเขาไม่ใช่บุรุษบนโลกมนุษย์ แต่เหมือนเขาเดินออกมาจากภาพวาดมากกว่า
เมื่อเขาเดินมาสุดทางของเส้นทางอันคดเคี้ยว เบื้องหน้านั้นสดใสเมื่อเขามองเข้าไปแล้วอดที่จะหยุดฝีเท้าไม่ได้ เห็นเพียงต้นไม้ต้นใหญ่ไม่ไกลนั้นมีเงาร่างร่างหนึ่ง หลินชิงเวยนั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางแสงสุดท้าย ในฝ่ามือของนางมีอาหารนก ลูกนกพิราบเหล่านั้นกลับไม่เกรงกลัวนาง แย่งกันห้อมล้อมรอบกายนาง แขนทั้งสองข้างของนางโอบรอบหัวเข่า ชายกระโปรงสีเขียวอ่อนนั้นคลุมลงบนพื้นหญ้าประหนึ่งใบไม้สีเขียวที่เพิ่งผลิใบในช่วงต้นฤดูคิมหันต์ เส้นผมดำขลับของนางทิ้งตัวลงมาจากด้านหลังศีรษะ เส้นผมส่วนหนึ่งของนางระเรื่อยลงมาตามบ่าไหล่บอบบาง ไถลมาถึงหน้าอกด้านหน้าของนาง ร่างของนางทั้งร่างล้วนถูกล้อมรอบด้วยแสงสีทอง ส่งผลให้ร่างทั้งร่างเปล่งประกาย รอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มบนใบหน้านั้นทำให้คนไม่อาจถอนสายตาไปได้
หลินชิงเวยเห็นลูกนกพิราบส่วนหนึ่งยังคงมองดูอยู่รอบนอกไม่ยอมเบียดเข้ามา จึงใช้มืออีกข้างหนึ่งกำอาหารนกแล้วสาดออกไปรอบนอก ให้นกพิราบที่ไม่อาจเบียดเข้ามาข้างหน้ามีอาหารกินเช่นกัน
หลินชิงเวยพบว่าปีกของพวกมันทั้งขาวเป็นมันและนุ่มลื่น เมื่อลูบไล้แล้วให้ความรู้สึกสบายมืออย่างมาก ยังมีท่าทา
