ท้อนให้เห็นใบไม้เขียวชอุ่มสดใสประดุจหยดน้ำบนชิ้นหยก เวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งก้านธูปพวกเขาจึงเดินเข้าไปในสวนแห่งหนึ่งแล้วได้พบกับสัตว์ชนิดแรกในที่สุด–ลิง
ภายในสวนเต็มไปด้วยเถาวัลย์เส้นใหญ่ มีลิงหลายตัวนั่งอยู่บนเถาวัลย์โยกไปโยกมาอย่างว่องไว พวกมันได้ยินเสียงมาของมนุษย์ จึงพากันมาดูที่นี่ หลังจากเห็นเงาร่างของคนจึงได้รับความตื่นตระหนกพากันแยกย้ายไป
ซินหรูร้องโอ้โหเสียงดังอย่างลิงโลดใจ เสี่ยวฉีมักจะมาให้อาหารพวกมันเสมอ บรรดาลิงล้วนจดจำหน้าตาของเสี่ยวฉีได้ นาทีถนัดมาจึงเข้ามาหาเสี่ยวฉีเพื่อขออาหาร พืชที่ขึ้นอยู่ในสวนล้วนเพียงพอที่จะเป็นอาหารให้กับพวกมันได้ เสี่ยวฉีหยิบถั่วลิสงออกมาจากถุงผ้า
ลิงตัวนั้นเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงไม่ต้องการถั่วลิสงแล้ว มันตรงเข้าไปแย่งถุงในมือของเสี่ยวฉี
เสี่ยวฉีตวาดลั่น พวกมันไม่อาจไม่เก็บถั่วลิสงบนพื้นแล้วหนีไป เขาถูกพวกมันรุมเสียจนสะบักสะบอม จึงกระแอมกระไอแล้วพูดว่า “พวกเราไปกันเถิด”
ต่อมาพบสัตว์ชนิดอื่นๆ อีกเล็กน้อย แต่สัตว์ที่อยู่ในพื้นที่นี้พวกมันล้วนมีนิสัยอ่อนโยนทั้งสิ้น เสี่ยวฉีไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ จึงพาหลินชิงเวยและซินหรูไปยังพื้นที่ว่างสุดท้าย ที่นั่นเป็นสนามหญ้าสีเขียวชอุ่มทั้งผืน ตรงกลางมีต้นไม้ต้นใหญ่ที่บดบังแสงแดด ด้านข้างมีบ้านเรียงเป็นแถว บ้านนั้นสร้างไว้เพื่อให้นกพิราบนำกิ่งไม้มาสร้างรังนก
ลูกนกพิราบฝูงหนึ่งเพิ่งเริ่มเรียนรู้ที่จะบินขึ้น กำล
