่วครู่เขาพูดอีกว่า “ครั้งนั้นเจิ้นได้ยินว่าเมื่อครั้งไทเฮายังสาวมิได้ออกเรือน นางมีใจปฏิพัทธ์ต่อเสด็จอามาโดยตลอด น่าเสียดายที่เสด็จอาไม่แยแสนาง เพื่อให้เสด็จอาหันมามองนางบ้าง นางจึงแต่งให้เสด็จพ่อของข้า มาเป็นไทเฮาในวันนี้ ต่อให้เป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของนาง ครั้งนั้นนางไม่สมปรารถนา บัดนี้ยิ่งไม่อาจสมปรารถนาได้” เขามองหลินชิงเวย “ดังนั้นชิงเวย เจ้าเข้าใจเสด็จอาผิดหรือไม่”
หลินชิงเวยแจ่มแจ้ง นางรู้สึกว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้กำลังทำหน้าที่เป็นผู้ไกล่เกลี่ยโดยนำความลับภายในวังมาซื้อใจนาง
หากพูดว่าคืนนั้นเห็นไทเฮาและเซียวเยี่ยนอยู่ด้วยกัน หลินชิงเวยโกรธมาก แต่เมื่อผ่านมาหลายวัน นางไม่ใช่กระโถนท้องพระโรงสักหน่อย เรื่องอะไรยังต้องโมโหตัวเองด้วย นางหายโมโหตั้งนานแล้วนะ
