อดึกมาถวายให้เซ่อเจิ้งอ๋อง เซ่อเจิ้งอ๋องทรงงานเหน็ดเหนื่อย ช่างบังเอิญจริงๆ ที่ไทเฮาประทับอยู่ที่นี่ด้วย”
ใบหน้าอันงดงามจับตาของไทเฮาบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะการมาถึงของนาง “หลินเจาอี๋ช่างร้ายกาจจริงๆ ถึงกับกล้าตีสาวใช้ของเปิ่นกง”
หลินเจาอี๋ “มิกล้าเพคะ หม่อมฉันมาตามพระบัญชาของฝ่าบาท สุนัขรับใช้เหล่านั้นล้วนมีตาหามีแววไม่” พูดแล้วก็แบมือออกปรากฏให้เห็นป้ายหยกของเซียวจิ่น “ได้ยินว่าเห็นของสิ่งนี้เสมือนเห็นฮ่องเต้ แต่พวกนางกลับไม่ใส่ใจ ไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตาควรจะศีรษะหลุดออกจากบ่ากระมัง การลงทัณฑ์เช่นนี้ถือเป็นการเห็นแก่หน้าไทเฮาแล้วใช่หรือไม่เพคะ”
ยามนี้เซียวเยี่ยนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ บนโต๊ะหนังสือมีฎีกาวางรวมกันเป็นกองพะเนิน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้าเย็นชาของเขามองไม่เห็นอารมณ์อันใด แต่มองออกได้ไม่ยากว่าเสียงเอะอะโวยวายทั้งนอกและในที่เกิดขึ้นนี้รบกวนการทำงานของเขา
