หลินชิงเวยหันไปมองเสี่ยวฉี “เมื่อตอนออกไปข้าพูดกับเจ้าว่าอย่างไร เจ้าปล่อยให้ซินหรูของข้านั่งสัปหงกอยู่นอกประตู ไม่ส่งนางกลับไปนอนหรือ”
เสี่ยวฉีหน้าตึงตอบว่า “เรียนเจาอี๋เหนียงเหนียง เป็นนางที่ยืนกรานว่าจะรออยู่ที่นี่ รอกระทั่งผ่านไปค่อนคืนแล้วจึงอนุญาตให้ข้าน้อยส่งนางกลับไปพ่ะย่ะค่ะ”
หลินชิงเวยเหลือบตามองเขา “อนุญาตให้เจ้าส่งนางกลับไป? หากนางไม่อนุญาต เจ้าก็ทำอะไรนางไม่ได้หรือ”
เสี่ยวฉีเงียบขรึม
ซินหรูดึงชายอาภรณ์ของหลินชิงเวย “พี่สาว ท่านอย่ากล่าวโทษเขาเลยเจ้าค่ะ เป็นข้าเองที่ไม่ยอมกลับไป ฝ่าบาทบรรทมแล้วข้าจึงกลับไปได้เจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยมองนาง ทำงานอย่างมืออาชีพก็ไม่ใช่ทำเช่นนี้
เสี่ยวฉีหันไปพูดกับเซียวเยี่ยน “ท่านอ๋อง ทางด้านท่านเจ้าเมือง…”
เซียวเยี่ยนพูดเรียบๆ “คลี่คลายหมดแล้ว เจ้าส่งซินหรูกลับไปพักผ่อนเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ” เสี่ยวฉีเดินเข้ามาสองก้าวแล้วพูดกับซินหรูว่า “ซินหรู ไปเถิด”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว เจ้าหนุ่มนี่น่าสนใจนัก ซินหรูพูดว่า “พี่สาวเพิ่งจะกลับมา ข้าไม่กลับ เจ้าจะกลับก็กลับเองเถิด”
หลินชิงเวยพูดอย่างเห็นขัน “เจ้ากลับไปกับเขาก่อน อีกประเดี๋ยวข้าก็กลับไปแล้ว”
ซินหรูไม่ฟังเสี่ยวฉีแต่กลับเชื่อฟังคำพูดของหลินชิงเวย เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เดินตามเสี่ยวฉีไป
หลินชิงเวยมองเงาร่างของซินหรูและเสี่ยวฉีที่เดินจากไปแล้วหันมาพูดกับเซียวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างกาย “สุนั
