ขรับใช้ของท่านดื้อรั้นเจ้าทิฐิ ข้าไม่ชอบ”
เซียวเยี่ยน “ไม่ได้ให้เจ้าชอบ”
“แต่ไม่แน่ว่าต่อไปหากเข้ามาประตูเดียวกันก็กลายเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน แล้วจะอยู่กันลำบาก”
“…” ขมับของเซียวเยี่ยนกระตุก พูดอะไรไม่ออก
หลินชิงเวยไม่พูดอะไรกับเขาอีก เดินผ่านร่างของเขาตรงเข้าไปผลักประตูออกเบาๆ แล้วเดินเข้าไป ออกจากวังไปหลายวันเช่นนี้นางยังสวมอาภรณ์บุรุษจนถึงตอนนี้ หลินชิงเวยรู้ว่าหลายวันนี้เซียวจิ่นจะต้องฟื้นขึ้นมาแล้วเป็นแน่ นางควรจะมีคำอธิบายให้เขาหรือไม่ ลำพังแค่เสี่ยวฉีและซินหรูสองคนย่อมไม่อาจทำให้เซียวจิ่นไม่คิดฟุ้งซ่านได้ ดังนั้นทันทีที่นางกลับมาถึงวังหลวงจึงมาตำหนักซวี่หยางแทนที่จะเป็นตำหนักฉางเหยี่ยน ทำเช่นนี้ไม่เพียงส่งผลดีต่อนาง แต่เพื่อทั้งสองอาหลานด้วยเช่นกัน
แม้ว่านางจะเหน็ดเหนื่อยอย่างที่สุด
ทันทีที่เงยหน้ามองไปบนแท่นบรรทมมังกร เซียวจิ่นยังตื่นอยู่จริงๆ ด้วย ดวงตาทั้งคู่ของเขาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น หลินชิงเวยหัวใจพลันสะดุดกึก ผนังห้องของตำหนักบรรทมกั้นเสียงได้ดีเช่นนี้ยังคงรบกวนให้เซียวจิ่นตื่นอยู่นั่นเอง ดูท่าว่านางและเซียวเยี่ยนไม่อยู่ในวัง เซียวจิ่นไม่อาจนอนหลับอย่างเป็นสุข
เมื่อสักครู่ไม่ได้กลับไปพร้อมกับซินหรูช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
หลินชิงเวยเข้ามากำลังจะถวายบังคมเซียวจิ่น เซียวจิ่นเอ่ยปากขึ้นก่อนทันใด “ไม่พบกันเพียงแค่ไม่กี่วัน ชิงเวยกลับทำเ
