่านกลับมาดึกเช่นนี้รีบกลับไปพักผ่อนเถิด เกี่ยวกับเรื่องของคดี มีเวลาว่างเจิ้นค่อยถามอย่างละเอียด เสด็จอา ท่านช่วยเจิ้นส่งชิงเวยกลับไปได้หรือไม่”
เซียวเยี่ยนรับคำแล้วหันกายออกไปเงียบๆ ต่อมาหลินชิงเวยจึงเดินตามหลังออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิ่นที่มองเงาร่างของทั้งสองคนค่อยๆ ลบเลือนไป
หลินชิงเวยกลับไปถึงตำหนักฉางเหยี่ยน พักผ่อนกระทั่งยามบ่ายของวันรุ่งขึ้นจึงมาตำหนักซวี่หยาง อย่างไรซินหรูก็มาดูแลเซียวจิ่นตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงดึกดื่นทุกวันอยู่แล้ว ทางด้านเซียวจิ่นจึงไม่จำเป็นต้องให้นางมาเป็นกังวล นางจึงพักผ่อนแล้วค่อยมาดูอาการของเขา
หลินชิงเวยกลับมาสวมอาภรณ์ในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนของตนเอง ขับให้ผิวพรรณของนางที่อยู่ใต้เงาของแสงตะวันและร่มไม้แทบจะโปร่งแสงได้ นางเดินผ่านประตูใหญ่ของตำหนักซวี่หยางราวกับสายลมเย็นสายหนึ่งที่พัดผ่านมา
ในตำหนักบรรทมของเซียวจิ่น มีถังน้ำแข็งใบหนึ่งวางอยู่ในทุกมุมห้อง น้ำแข็งเริ่มจะละลายแล้วทำให้อุณหภูมิภายในห้องเย็นลง ขณะที่หลินชิงเวยก้าวเข้ามาจึงรู้สึกเย็นสบาย นางยังหยิบผลไม้บนถาดไปแช่ในถังน้ำแข็งสักครู่แล้วค่อยนำออกมากินให้ความรู้สึกเย็นชื่นใจ
หลินชิงเวยมองซินหรูปอกเปลือกองุ่นผลเล็กๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วค่อยคว้านเมล็ดองุ่นออกมา จากนั้นค่อยส่งไปที่ริมฝีปากของเซียวจิ่น เซียวจิ่นอ้าปากก็กินได้แล้ว เขาพูดกับซินหรูด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ต้องทุ่มเทปรนนิบัติเจิ้นถึง
