เลือกเองแล้ว ข้าก็ไม่ขัดขวางเจ้า ข้าเพียงแต่มาถามดูเท่านั้นว่าทั้งหมดล้วนเป็นความเต็มใจของเจ้าหรือไม่ หากไม่ใช่ ข้าช่วยเจ้าได้”
ฝูอวี้หัวเราะ “ทั้งหมดล้วนเป็นความเต็มใจของข้า พี่สาวได้ช่วยเหลือข้ามากมายแล้ว ภายหน้าหากมีโอกาส ฝูอวี้จะต้องตอบแทนอย่างเต็มกำลังความสามารถเจ้าค่ะ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฝูอวี้ลุกขึ้นไปเปิดประตู เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู นางตะลึงงันแล้วพูดขึ้นอย่างนอบน้อม “มามา”
หลินชิงเวยกวาดตามองไปเห็นสตรีที่ยืนอยู่ข้างประตูนางนั้นแล้วตกตะลึงเช่นกัน นางคิดว่าคนที่จะเป็นแม่เล้าผู้ควบคุมดูแลหอวสันตฤดูจะต้องเป็นสตรีในวัยกลางคนเป็นแน่ ไหนเลยจะคิดว่าเป็นสตรีหน้าตางดงามอายุเยาว์เช่นนี้ นางสวมอาภรณ์กระโปรงสีแดงทั้งชุด ในมือถือถาดใบหนึ่งอย่างสง่างาม ในถาดนั้นมีสุรากาหนึ่ง นางก้าวเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปาก หากเป็นบุรุษแท้ๆ ทั้งแท่งนั่งอยู่ที่นี่จริงๆ จะต้องถูกสายตายั่วยวนนั้นทำให้ใหลหลงเป็นแน่ ที่จริงแล้วนางไม่ได้มีรูปโฉมงดงามโดดเด่น ท่าทางของนางงดงามด้วยตนเอง บุคลิกและกลิ่นอายที่แผ่กระจายออกมาจากเรือนร่างของนางทำให้คนรู้สึกหลงใหล
มามาเดินเข้ามาพร้อมกับใช้นิ้วมือจิ้มไปที่หน้าผากของฝูอวี้ “เรียกมามาทำให้ข้าดูแก่ขนาดไหน เรียกพี่สาวสิ”
นางวางสุราลงบนโต๊ะแล้วหันมาพูดกับหลินชิงเวย “คิดไม่ถึงว่าอวี้เอ๋อร์ของพวกเราเพิ่งมาที่นี่ได้สองวัน ก็มีแขกท่านแรกในชีวิตของนา
