งมาเยี่ยมเยียนเสียแล้ว ช่างเป็นวาสนาของอวี้เอ๋อร์ยิ่งนัก สุรานี้ถือว่าข้ามอบให้ก็แล้วกัน หวังว่า…คุณชายจะไม่รังเกียจ” ที่จริงแล้วที่นางมาด้วยตนเองเป็นเพราะได้ยินว่าคุณชายในห้องของฝูอวี้นั้นมาพร้อมกับคุณชายที่นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ท่านนั่นต่างหาก คุณชายในห้องโถงใหญ่ท่านนั้นไม่ยอมจากไปและไม่ยอมให้หญิงสาวไปปรนนิบัติ ทำให้บรรดาหญิงสาวเริ่มอิจฉาริษยาและต่อสู้กับลับๆ แล้ว นางจึงไม่อาจไม่มาหาฝูอวี้เพื่อหาวิธีจัดการ ฝูอวี้เพิ่งจะเข้ามาที่นี่ได้สองวัน คุณชายทั้งสองท่านมาเยือนเพราะต้องการมาหานาง ชัดเจนยิ่งนักว่าพวกเขารู้จักกัน ไม่ใช่มาใส่ไคล้ก็ต้องมาเกลี้ยกล่อมให้ฝูอวี้จากไป นางเป็นเถ้าแก่ของหอวสันตฤดูแห่งนี้จะยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?
หลินชิงเวยไม่ถือสาเช่นกัน สายตาของสตรีผู้นี้อ่านคนมานับไม่ถ้วนไหนเลยจะมองสถานะของนางไม่ออก หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ “คิดไม่ถึงว่าเถ้าแก่ของหอวสันตฤดูจะเป็นสตรีรูปโฉมงดงามคนหนึ่ง ช่างทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ”
แม่เล้ากล่าวเสียงอ่อนหวาน “คุณชายเองก็ไม่เลวทีเดียว” พูดแล้วก็จดจ่ออยู่กับการรินสุราสองจอก ตนเองหยิบขึ้นมาดื่มจอกหนึ่ง “ข้ากำลังคิดว่าคุณชายต้องตาแม่นางที่ข้าเพิ่งจะซื้อตัวเข้ามา ที่แท้คุณชายรู้จักกับอวี้เอ๋อร์ ข้ากังวลว่าอวี้เอ๋อร์จะล่วงเกินคุณชาย อีกทั้งยังกลัวว่าคุณชายจะมาพาอวี้เอ๋อร์ของข้าไปจากที่นี่ จึงต้องมาลงมารับรองคุณชายด้วยตนเอง”
