หลินชิงเวยพูดอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน “หากนางคิดเสียใจภายหลังและอยากไปจากที่นี่ ข้าก็จะพานางออกไปจากที่นี่ เพียงแต่ดูท่าแล้วนางจะถูกมามาเช่นท่านล้างสมองสำเร็จแล้ว นางยังคงยืนกรานไม่เปลี่ยนแปลงจนถึงเดี๋ยวนี้ เมื่อผ่านหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่มีร้านค้านี้แล้ว”
ริมฝีปากแดงจัดของแม่เล้ายกยิ้มขึ้นอย่างน่าหลงใหล “แน่นอน แม่นางที่มาถึงหอวสันตฤดูน้อยยิ่งนักที่จะมาด้วยความเต็มใจ อวี้เอ๋อร์เหมือนจะทำให้ข้ามองเห็นอดีตของตัวเอง” มือข้างหนึ่งของนางแตะคาง อีกมือหนึ่งยกขึ้นมาลูบเส้นผมของฝูอวี้อย่างอ่อนโยนแล้วหรี่ตาลงพูดอย่างเกียจคร้านว่า “นางเหมือนข้าในวัยสาวยิ่งนัก ท่านโปรดวางใจ นางอยู่กับข้าที่นี่ไม่มีวันเสียเปรียบ”
“ไม่มีวันเสียเปรียบ?” หลินชิงเวยพูดอย่างเห็นขัน “ท่านจะไม่ให้บุรุษแตะต้องนางหรือไร”
แม่เล้าหัวเราะเบิกบานใจ “คุณชายช่างรู้จักล้อเล่น แม่นางที่เข้ามาในสถานที่เช่นนี้ก็เพื่อให้บุรุษมาแตะต้อง เรื่องนี้ข้าไม่กล้ารับรอง แต่ข้ารับรองได้ว่าราคาที่บุรุษแตะต้องนางย่อมไม่ต่ำจนเกินไป”
แม่เล้าผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ชมชอบการร่ำสุรา นางรินสุราให้หลินชิงเวย แต่หลินชิงเวยไม่แตะต้อง นางกลับทำเหมือนมองไม่เห็นและไม่ตักเตือน ตนเองร่ำสุราของตนเอง ไม่กี่จอกก็มีท่าทีเหมือนเมาสุรา แต่หลินชิงเวยคิดในใจว่าสตรีที่อยู่ในแวดวงการค้าประเวณี อีกทั้งเป็นเถ้าแก่ของหอวสันตฤดูแห่งนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะคออ่อนเช่นนี้ หรือนี่อาจเ
