ผู้ที่เข้ามาใช้บริการที่นี่ย่อมมีฐานะดีกว่าหอคณิกาอื่นมิใช่เพียงแค่ขั้นเดียว
หลินชิงเวยคิดในใจ หากหวงยาเข้ามาที่นี่แล้วนางอยู่ในขั้นใด เด็กสาวคนนั้นในยามปกติไม่ค่อยได้แต่งเนื้อแต่งตัว แต่หลินชิงเวยรู้ดีว่าหากนางแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วย่อมต้องเป็นแม่นางรูปโฉมงดงามคนหนึ่งแน่นอน
เซียวเยี่ยนอยู่ด้านข้างเห็นใบหน้าของหลินชิงเวยท่ามกลางแสงสว่างจากโคมไฟ และดวงตากระจ่างใสที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาถามขึ้นเสียงเย็นว่า “ยืนดูหน้าประตูก็ดูแล้ว ยามนี้สมควรกลับไปได้แล้วหรือไม่”
หลินชิงเวยเม้มปากหัวเราะแล้วหันหน้ามาพูดกับเซียวเยี่ยน “ท่านอา ท่านเคยมาที่นี่หรือไม่?”
“ไม่เคย”
หลินชิงเวยสังเกตสีหน้าเขาอย่างละเอียด รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหายไป “ท่านพูดปด ท่านเคยมาที่นี่ ท่านมาทำอันใดที่นี่? ได้แตะต้องสตรีข้างในหรือไม่?”
เซียวเยี่ยนหางตากระตุก “ก่อนหน้านี้เซียวอี้มาที่นี่เป็นประจำ เมื่อเปิ่นหวางต้องการหาเขาจำต้องมาที่นี่”
“คำพูดนี้เป็นเรื่องจริง” หลินชิงเวยเบะปาก
ก่อนหน้านี้? ก่อนหน้านี้นานเท่าใดกัน ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังมีชีวิตอยู่หรือ บัดนี้ดูแล้วเขาและเซี่ยนอ๋องไม่เหลือความผูกพันระหว่างพี่น้องแล้ว
ทันใดนั้น หลินชิงเวยก็ชี้ไปด้านหลังเซียวเยี่ยน “เอ๊ะ ไฉนเขาจึงมาได้?”
เซียวเยี่ยนหันกลับไปดู เห็นเพียงแค่ด้านหลังมีคนส่วนหนึ่งกำลังสัญจรไปมา สายตาของเขากวาดตามองไปรอบๆ ทว่ากลับมองไม่เห็น ‘เขา’ ที่ห
