หวงยาเล่า ไฉนจึงไม่เห็นเงาร่างของหวงยา?
หลินชิงเวยไม่คาดหวังว่ายายหวังจะให้เนื้อไก่หวงยากิน แต่หวงยาต้องออกมากินข้าวสิ
คำพูดที่หลินชิงเวยถามเซียวเยี่ยนถูกยายหวังที่นั่งอยู่ในเรือนได้ยินแล้ว นางเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ที่ประตูด้วยสายตาตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว หาได้มีท่าทีโหดเหี้ยมดุร้ายเช่นกาลก่อนอีกแล้ว
แต่หวังเสี่ยวเป่าผู้เป็นหลานชายนั้น ทางหนึ่งถลึงตาใส่คนทั้งสอง อีกทางหนึ่งยัดเนื้อไก่เข้าไปในปากไม่หยุด ราวกับกำลังต้องการพูดว่า ข้าจะกินของเหล่านี้ให้หมด ดูสิว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้!
ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าหวังเสี่ยวเป่ากินไก่ทั้งตัว ต่อให้หวังเสี่ยวเป่ากินเนื้อของท่านย่าของเขาก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหลินชิงเวยแม้สักกระผีก เกี่ยวอะไรกับนางด้วยเล่า ปลูกแตงได้แตง ปลูกถั่วได้ถั่ว เหตุผลง่ายๆ เช่นนี้ ต่อไปหากหวังเสี่ยวเป่าทำเพื่อตนเองโดยการนำตัวยายหวังไปขาย นั่นก็เป็นเรื่องที่ยายหวังสมควรจะได้รับ
เมื่อเห็นว่ายายหวังเห็นพวกเขาแล้ว หลินชิงเวยจึงถามขึ้นประโยคหนึ่ง “หวงยาเล่า?” นางคิดในใจ หากนางซื้อตัวหวงยากลับไปในเวลานี้ ไปอยู่เป็นเพื่อนกับซินหรูก็ไม่มีอะไรไม่ดีนี่นา หวงยาอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างไรก็ไม่มีความสุข
ยายหวังพูดด้วยน้ำเสียงมะนาวไม่มีน้ำ “หวงยาไม่อยู่ที่นี่แล้ว พวกท่านยังมาทำอันใดอีก?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม “อ้อ? เจ้านำนางไปขายที่ใดแล้ว”
ยายหวังตอบด้วยสี
